Lunae die 11 mensis Maii 2026

ACROAMATA & ALIA BLOGA LATINA

Hic praebentur acroamata (vulgo: podcasts) et bloga varia quae in rete inveniri possunt. Certe opiniones hic expressae externae sunt Ephemeridi.

AUDEAMUS IGITUR!



Ecce homo, sive de Quintiliano restituto

 04 May 2026, 15h18

POGGIUS FLŌRENTĪNUS SĒCRĒTĀRIUS APOSTOLICUS

LIBER PRĪMUS. EPISTOLA V

PL: SAL: DĪCIT GUARĪNŌ SUŌ VĒRŌNENSĪ

Licet inter quotīdiānās occupātiōnēs tuās, prō tuā in omnēs hūmānitāte, et benevolentiā in mē singulārī, jūcundum semper tibi litterārum meārum adventum esse nōn ignōrem, tamen ut in hīsce perlegendīs praecipuam quandam praestēs attentiōnen, tē majōrem in modum obsecrō: nōn quidem ob eam causam, ut aliquis in mē sit, quod vel summē ōciōsus requīrat: sed propter reī dignitātem, dē quā scrīptūrus sum, quam certē sciō, cum sīs longē perītissimus, nōn parvam tibi, caeterīsque studiōsīs hominibus esse allātūram animī jūcunditātem. Nam quid est per Deōs immortālem, quod aut tibi, aut caeterīs doctissimīs virīs possit esse jūcundius, grātius, acceptius, quam cognitio eārum rērum, quārum commerciō doctiōrēs efficiuntur, et quod mājus quiddam vidētur, ēlegantiōrēs. Nam cum generī hūmānō rērum pārēns nātūra dederit intellectum, atque ratiōnem, tanquam ēgregiōs dūcēs ad bene, beātēque vīvendum, quibus nihil queat praestantius excōgitārī; tum haud sciō, an sit omnium praestantissimum, quod ea nōbis ēlargīta est, ūsum atque ratiōnem dīcendī, sine quibus neque ratio ipsa, neque intellectus quicquam fermē valērent. Sōlus est enim sermō, quō nōs ūtentēs ad exprimendam animī virtūtem, ab reliquīs animantibus sēgregantur. Permagna igitur habenda est grātia tum reliquārum līberālium artium inventōribus, tum vel praecipuē iīs, quī dīcendī praecepta, et normam quandam perfectē loquendī suō studiō, et dīligentiā nōbis trādidērunt. Effecērunt enim, ut quā in rē hominēs caeterīs animantibus maximē praestant, nōs ipsōs etiam hominēs antecellerēmus. Hūius autem sermōnis exornandī, atque excolendī cum multi praeclari, tū scīs, fuerint latīnae linguae auctōrēs, tum vel praecipuus, atque ēgregius M. Fabius Quīntiliānus, quī ita disertē, ita absolūtē summā cum dīligentiā exequitur ea, quae pertinent ad instituendum vel perfectissimum ōrātōrem, ut nihil eī vel ad summam doctrīnam, vel singulārem ēloquentiam meō jūdiciō dēesse videātur. Quō ūnō sōlō, etiam sī Cicerō Rōmānae pārēns ēloquentiae dēesset, perfectam consequerēmur scientiam rectē dīcendī. Is vērō apud nōs anteā, Italōs dīcō, ita lacerātus erat, ita circumcīsus, culpā, ut opīnor, temporum, ut nulla fōrma, nullus habitus hominis in eō recognoscētur.

Tūte hominem vīdistī hāctenus
…….. lacerum crūdēliter ōra,
ōra manūsque ambās populātaque tempora raptīs
auribus, et truncās inhonestō vulnere nārēs.

Dolendum quippe erat, aegrē ferendum, nōs tantam in hominis tam ēloquentis foedā lacerātiōne jactūram ōrātōriae facultātis fēcisse. Sed quō tunc plūs erat dolōris et molestiae ex ējus virī mutilātiōne, eō magis nunc est congrātulandum, cum sit in prīstinum habitum et dignitātem, in antīquam fōrmam, atque integram valetūdinem, nostrā dīligentiā restitūtus. Nam sī Marcus Tullius magnum prae sē fert gaudium prō Marcō Marcellō restitūtō ab exiliō, et eō quidem tempore, quō Rōmae plūrēs erant Marcellī similēs, domī, forīsque ēgregiī, ac praestantēs virī, quid nunc agere doctī hominēs dēbent, et praesertim studiōsī ēloquentiae, cum singulāre, et ūnicum lūmen Rōmānī nōminis, quō extinctō nihil praeter Cicerōnem supererat, et eum modo similī lacerum, ac dispersum, nōn tantum ab exiliō, sed ab ipsō paene interitū revocāverimus? Nam mehercule nisī nōs auxilium tulissemus, necesse erat illum propediem interitūrum. Neque enim dubium est virum splendidum, mundum, ēlegantem, plēnum mōribus, plēnum facētiīs, foeditātem illīus carceris, squālōrem locī, custōdum saevitiam diūtius perpetī nōn potuisse. Moestus quidem ipse erat, ac sorditātus, tanquam mortis reī solēbant, squālentem barbam gerēns, et concrētōs pulvere crīnēs; ut ipsō vultū et habitū fātērētur ad immeritam sententiam sē vōcārī. Vidēbātur manūs tendere, implōrāre Quirītum fīdem, ut sē ab iniquō jūdiciō tuērentur, postūlāre et indignē ferre, quod quī quondam suā sponte, suā ēloquentiā, multōrum salūtem conservasset, nunc neque patrōnum quempiam invenīret, quem miserēret fortūnārum suārum, neque quī suae consulēret salūtī, aut ad injustum rapī supplicium prohibēret.
Sed quam temere persaepe ēveniunt, quae nōn audeās optāre? Ut inquit Terentius noster. Fortūna quaedam fuit, cum sua, tum maximē nostra, ut cum essēmus Constantiae ōciōsī, cupīdō incesseret videndī ējus locī, quō ille reclūsus tenēbātur. Est autem Monastērium Sanctī Gallī propre urbem hanc mīl. Pas. XX. Itaque nōnnūllī animī laxandī, et simul perquīrendōrum librōrum, quōrum magnus numerus esse dīcēbātur, grātiā eō perreximus. Ibī inter confertissimam librōrum cōpiam quōs longum esset recensēre, Quīntiliānum comperimus adhūc salvum et incolumem, plēnum tamen sitū et pulvere squālentem. Erant enim nōn in Bibliothēcā librī illī, ut eōrum dignitās postūlābat, sed in tēterrimō quōdam, et obscūrō carcere, fundō scīlicet ūnīus turrīs, quō en capitālis quidem reī damnātī retrūderentur. Atquī ego prō certō exīstimō, sī essent, quī haec barbarōrum ergastula, quibus hōs dētinent virōs, rīmārentur et recognoscerent mōre mājōrum, similem fortūnam expertūrōs in multīs, dē quibus jam est conclāmātum. Reperīmus praetereā librōs trēs prīmōs, et dīmidiam quārtī C. Valeriī Flaccī Argonauticōn, et expositiōnēs tanquam thema quoddam super octō Cicerōnis ōrātiōnibus Q. Ascōniī Pediānī ēloquentissimī virī, dē quibus ipse meminit Quīntiliānus. Haec meā manū transcrīpsī, et quidem vēlōciter, ut ea mitterem ad Leōnardum Arētinum, et Nīcolāum Flōrentīnum; quī cum ā mē hūjus thēsaurī adinventiōnem cognōvissent, multīs ā mē verbīs Quīntiliānum per suās litterās quam prīmum ad eōs mittī contendērunt.
Habēs mī suāvissime Guarīne, quod ab homine tibi dēditissimō ad praesēns tribuī potest. Vellem et potuisse librum transmittere, sed Leōnardō nostrō satisfaciundum fuit. Vērum scīs, quō sit in locō, ut eum volēs habēre, (putō autem tē quam prīmum velle) facile id consequī valeās. Valē, et mē, quandō id mūtuum fit, amā.
Constantiae XVIII. Kalendās Jānuāriās Annō Christī 1417.

Poggiī epistulam transcrīpsī (archive.org/ google books) et etiam macra, vāriā fortūnā ut soleō, posuī super vōcālēs nātūrā longās ā duabus cōnsonantibus nōn secūtās. 



Geopolitical Monitor

 07 Apr 2026, 14h34

AULUS GELLIUS. NOCTĒS ATTICAE, XI, X

X. Quod C. Gracchus in ōrātiōne suā historiam suprā scrīptam Dēmādī rhētōrī, nōn Dēmosthenī, adtribuit; verbaque ipsīus C. Gracchī relāta.

I. Quod in capite superiōre ā Critolāō scrīptum esse dīximus super Dēmosthene, id C. Gracchus in ōrātiōne, quā lēgem Aufēiam dissuāsit, in Dēmāden contulit verbīs hīsce:

II. "Nam vōs, Quirītēs, sī velitis sapientiā atque virtūte ūtī, etsī quaeritis, nēminem nostrum inveniētis sine pretiō hūc prōdīre. Omnēs nōs, quī verba facimus, aliquid petimus, neque ullīus reī causā quisquam ad vōs prōdit, nisi ut aliquid auferat.

III. Ego ipse, qui apud vōs verba faciō, uti vectīgālia vestra augeātis, quō facilius vestra commoda et rem pūblicam administrāre possitis, nōn grātīs prōdeō; vērum petō ā vōbis nōn pecūniam, sed bonam exīstimātiōnem atque honōrem.

IV. Quī prōdeunt dissuāsūrī, nē hanc lēgem accipiātis, petunt nōn honōrem ā vōbis, vērum ā Nīcomēde pecūniam; quī suādent, ut accipiātis, hī quoque petunt nōn ā vōbis bonam exīstimātiōnem, vērum ā Mithridāte reī familiārī suae pretium et praemium; quī autem ex eōdem locō atque ōrdine tacent, hī vel ācerrimī sunt; nam ab omnibus pretium accipiunt et omnīs fallunt.

V. Vōs, cum putātis eōs ab hīs rēbus remōtōs esse, inpertitīs bonam exīstimātiōnem; VI. lēgātiōnēs autem ā rēgibus, cum putant eōs suā causā reticere, sumptūs atque pecūniās māximās praebent, item utī in terrā Graeciā, quō in tempore tragoedus glōriae sibi dūcēbat talentum magnum ob ūnam fābulam datum esse, homō ēloquentissimus cīvitātis suae Dēmādēs eī respondisse dīcitur: "Mīrum tibi vidētur, sī tū loquendō talentum quaesistī? ego, ut tacerem, decem talenta ā rēge accēpī".

Item nunc istī pretia māxima ob tacendum accipiunt".



Imāgo


Non amplius

 03 Apr 2026, 13h38

CORVUS EDGARĪ ALLANĪ POE
EX ANGLICŌ VERTIR IN LINGUAM LATĪNAM
LEWIS GIDLEY  (1866)

ALTA nox erat; sedēbam tædiō fessus grāvī,
Nesciō quid exolētæ perlegēns scientiæ,
Cum velut pulsantis ortus est sonus meās forēs—
Languidō pulsantis ictū cubiculī clausās forēs:
“Ēn, amīcus vīsitum mē sērius,” dixī, “venit—
Inde fit sonus;—quid amplius?”

Āh! recordor quod Decembris esset hōra nūbilī,
In pariete quod favillæ fingerent imāginēs.
Crastinum diem petēbam; nīl erat sōlāminis,
Nīl levāminis legendō consequī cūræ meæ:—
Dē Leōnīnā dolēbam, cœlitēs quam nōminant—
Nōs nōn nōmināmus amplius.

Mœstus aulæī susurrōs purpurātī, et sēricī,
Horruī vānā nec ante cognitā formīdine;
Propter hoc, cor palpitāns ut sisterem, jam dictitāns
Cōnstitī, “Meus sodālis astat ad forēs meās,
Mē meus sērō sodālis hīc adest efflāgitāns;
Inde fit sonus;—quid amplius?”

Mente mox corrōborātā, dēsinēns vānum metum,
“Quisquis es, tū parce,” dixī “negligentiæ meæ;
Mē levis somnus tenēbat, et quantīs tam lēnibus
Ictibus forēs meās, ut irritum sonum excitēs,
Quem meā vix consequēbar aure”—tunc pandī forēs:—
Illic nox erat;—nīl amplius.

Hās tenebrās intuēbar tum stupēns mentū diū,
Hæsitāns, et mente fingēns quodlibet mīrāculum;
At tacēbat omne līmen ferreō silentiō,
Et, “Leōnīna!” inde nōmen ēditum sōlum fuit;
Ipse dixeram hoc, et ēchō reddidit loquax idem;—
Hæc vox ēdita est;—nīl amplius.

In cubiclum mox regressus, concitīs præcordiīs,
Admodum paulō acriōrem rursus ictum exaudiō.
“Quicquid est, certē fenestrās concutit,” dixī, “meās;
Ēja, prōdest experīrī quid sit hoc mystērium—
Cor parumper conquiesce, dōnec hoc percēperō;—
Flātus hic strepit;—nīl amplius.”

Tunc repāgulīs remōtīs, hūc et hūc, ēn, cursitāns,
Et micāns ālīs, verendā formā, corvus insilit.
Blandiēns haud commorātus, quam celerrimē viam
Fēcit et grāvis, superbus, cōnstitit super forēs—
In caput dīvæ Minervæ collocāns sē sculptile
Sēdit, mōtus haud dein amplius.

Nōnnihil dēlīniēbat cor meum iste āles niger,
Fronte, ceu Catoniānā tetricā mē contuēns:
“Tū, licet sis capite lævī, tamen es ācer, impiger,
Tam verendus,” inquam “et āter, noctis ē plāgā vagāns—
Dīc, amābō, quī vōcāris nocte sub Plūtōnia?”
Corvus rettulit, “Nōn amplius.”

Āles iste lūculenter ēloquēns mē perculit,
Ipsa quamvis indicāret pæne nīl respōnsio;
Namque nōbis confitendum est nēminī mortālium
Cōpiam dātam videndī quadrupedem unquam aut ālitem,
Quī super forēs sedēret sculptilem premēns Deam,
Dictus nōmine hōc, “Nōn amplius.”

At sedēns super decōrum sōlus āles id caput,
Verba tamquam mente tōtā dixit hæc tantummodo.
Deinde pressīs mānsit ālīs, posteā nil prōferēns,
Dōnec ægrē murmurārim, “Cæterī mē negligunt—
Dēseret mē crās volucris, spēs ut ante destitit.”
Corvus tunc refert, “Nōn amplius.”

Mē stātim commōvit apta, quam dēdit, respōnsio:
“Ista,” dixī, “sōla vox est huic opēs, pecūlium,
Quam miser præcēpit actus cāsibus crebrīs herus
Ingruentibus malignē, dōnec ingemisceret,
Hanc querulam, destitūtus spē, redintegrāns diū,
Vōcem lūgubrem, ‘Nōn amplius.’”

Mox, nam adhūc dēlīniēbat cor meum iste āles niger,
Culcitīs strātum sedīle collocō adversus forēs;
Hāc cubāns in sede mollī mente cōgitō meā,
Multa fingēns continenter, quid voluerit ālitis
Tam sinistrī, tam tigrāntis, tam macrī, tam tētricī,
Ista rauca vox, “Nōn amplius.”

Augurāns hoc consīdēbam, prōferēns vōcis nihil
Ad volucrem, jam intuentem pūpulīs mē flammeīs;
Augurāns hôc plūs sedēbam, segniter fultō meō
Capite culcitā decōrā, lūce lampadis litā,
Quam premet puella mollem, lūce lampadis litam,
Illa lux mea, ah! nōn amplius.

Vīsus āēr thūreīs tunc fūmigārī odōribus,
Quōs ferēbant Dī prementēs pede tapēta tinnulō.
“Ēn, miser,” dixī, “ministrant—Dī tibi nunc exhibent
Ōtium multum dolentī dē Leōnīnā tuā!
Ēja, nēpenthes potitor, combibēns oblīvia!”
Corvus rettulit, “Nōn amplius.”

“Tū, sacer prophēta,” dixī, “sīs licet dæmon atrōx!—
Tartarus seu tē profundus, seu procella hūc ēgerit,
Tū, peregrīnāns, et audāx, hanc malam vīsēns domum,
Quam colit ferox Erinnys—dīc mihī, dīc, obsecrō,
Num levāmen sit dolōris, quem gerō—dīc, obsecrō!”
Corvus rettulit, “Nōn amplius.”

“Tū, sacer prophēta,” dixī, “sīs licet dæmōn atrōx!—
Obsecrō deōs per illōs queīs uterque cēdimus—
Dīc dolentī, num remōtīs in locīs ōlim Elysī
Sim potitūrus puellā nūminī cārissimā,
Num leōnīnam vidēbō, cœlitēs quam nōminant.”
Corvus rettulit, “Nōn amplius.”

“Ista tempus ēmigrāndī vox notet,” dixī fremēns—
“Repete nimbum, repete noctis, tū, plāgam Plūtōniam!
Nulla sit relicta testāns plūma commentum nigra!
Mitte miserum persequī mē! linque Palladis caput!
Ē meō tū corde rostrum, postibus formam ēripe!”
Corvus rettulit, “Nōn amplius.”

Et sedēns pennīs quiētīs usquem corvus, indiēs,
Sculptilis premit Minervæ dēsuper pallēns caput;
Similis oculōs mōlientī luctuōsa dæmonī:
Sub lychnō nigrat tapētēs fluctuāns umbra ālitis;
Et mihī mentem levāndī subrūtam hāc umbrā meam
Facta cōpia est—nōn amplius!
L.G.

Fons:
Imago:

Sed cras aquae sitientur

 01 Apr 2026, 22h00

Ovidiī Fastī I, 216

at postquam fortūna locī caput extulit hūius
     et tetigit summō vertice Rōma deōs,               210
crēvērunt et opēs et opum furiōsa cupīdo,
     et, cum possideant plūrima, plūra petunt.
quaerere ut absūmant, absumpta requīrere certant,
     atque ipsae vitiīs sunt alimenta vicēs:
sīc quibus intumuit suffūsā venter ab undā,               215
     quō plūs sunt pōtae, plūs sitiuntur aquae.


Magneticus Fachidiot

 27 Mar 2026, 13h27
IŌN PLATŌNIS LIBER VEL DĒ FURŌRE POĒTICŌ

IŌ. Quamobrem, ō Sōcrates, cum aliquis dē aliō poētā disserit, neque mentem adhibeō [532c] neque quicquam existimātiōne dignum coniectāre et conferre valeō, sed oscitō prōtinus atque torpeō, postquam vērō Homērī quis mentiōnem fēcerit, confestim excitor atque mente adhibeō et facultās dīcendī suppeditāre mihi vidētur.
SŌ. Nēquāquam arduum est, ō amīce, hūius causam coniectāre. Cōnstat enim quod neque arte neque scientiā dē Homērō scīre loqueris. Nam sī arte, dē aliīs omnibus poētīs similiter loquī valērēs. Poēsis enim tōtum est, nōnne.
IŌ. Est certē.
SŌ. [532d] Nōnne postquam aliquis aliā quāvīs artem integram compārāvit, aequē dē omnibus quae sub arte sunt iūdicat. Eadem quippe dē omnibus artibus cōnsīderandī ratio est. Vīs tibi referam quā ratiōne id dīcam.
IŌ. Optō per Iōvem, ō Sōcrates. Nam quotiēns vōs sapientēs audiō, mīrō quōdam gaudiō stātim afficior.
SŌ. Velim, ō Iō, vēritātem dīcerēs. Vērum sapientēs vōs rhapsōdī fictōrēsque estis, et illī quōrum poēmata dēcantātis, ego autem nihil praeter vēritātem loquor, quemadmodum dēcet [532e] pinguis Minervae hominem. Nam id dē quō paulō ante percontābat, intuēre quam lēve sit et facile cognitū. Quīlibet id quod narrābam, percipere potest, eōdem vidēlicet pactō singula cōnsīderanda esse,sī quis artem sibi integram compārāverit. Exemplī causā, numquid pingendī ars tōtum quiddam est?
IŌ. Est.
SŌ. Nōnne pictōrēs multī, partim bonī, partim malī et sunt et fuērunt?
IŌ. Certē.
SŌ. Vīdistīne aliquem quī et ea quae rectē, et quae nōn Polygnōtus Aglaophontis fīlius pinxit, sufficienter ostendere possit, quae vērō pictōrēs aliī, nequeat? [533a]  [...]

[Post haec Sōcratēs dēmonstrat quod neque in fabrīs statuāriīs nec in mūsicīs rhapsōdiāque fierī potest ut quispiam dē ūnō quidem quōvīs iūdicāre valeat, in aliōrum vērō operibus torpeat et obmutescat.]

IŌ. [533c] Quid in hōc tibi contrādīcam nōn habeō, sed tamen mihi ipsī cōnscius sum, mē prae cēterīs hominibus pulcherrima dē Homērō referre, neque dēesse mihi dīcendī cōpiam, aliōs vērō omnēs hāc in rē mē laudāre, in cēterīs vērō nēquāquam. Tū vērō quidnam hoc sit vidē.
SŌ. Cōnspiciō, Iō, et quid mihi id esse videt, tibi aperīre incipiam. Ut bene dē Homērō loquāris ars tibi nōn praestat, ut modo dīcēbam, sed dīvīna vīs est quae tē movet, sīcut in lapidem quem Magnētem Eurīpidēs nōmināvit, nōnnullī Hērācliam vōcant. Quī lapis nōn sōlum ferreōs annulōs trahere, sed vim etiam annulīs ipsīs infundit, quā hoc idem efficere possint, ac perinde ut lapis, aliōs annulōs trahere [533e]. Unde longa plērumque concātenātio ferrī et annulōrum invicem pendet, et omnibus hīs ex illō lapide vīs attrahit. Ita ipsa Mūsa poetās dīvīnō īnstinctū concitat, poetae concitī aliōs furōre corripiunt. Quārē ex hīs omnibus seriēs ipsa contexit. Omnēs itaque carminum poetae insignēs, nōn arte, sed dīvīnō afflātū omnia ista praeclāra poēmata canunt.
[...]
SŌ.  Vidēsne spectātōrem esse annulōrum extrēmum, illōrum inquam quōs sub Magnēte lapide vim invicem suscipere referēbam. Medius autem es tū recitātor et histrio, prīmus autem est poēta. Deus vērō per omnēs istōs hominum animum quōcumque vult, trahit, dum invicem vim suspendit, et traiicit, ex quō velut ex illō lapide seriēs longa dēpendet, quā ē latere gradātim nectuntur hī quī in chorō saltant et praeceptōrēs atque discīpulī, hūiusque catēnae ā Mūsā annulī suspenduntur. Ex poētīs autem hic ex aliā, ille ex aliā mūsā suspenditur. Vōcāmus autem id nōs occupārī, quod quidem illī [536b] proximum est. Tenētur enim ab hīs utique prīmīs annulīs quī poētae sunt, aliī rūrsus ab aliīs corripiuntur, dīvīnīque fiunt, nōnnullī ab Orpheō, ā Mūsaeō aliī, nec paucī ab Homērō occupantur, atque tenentur, quōrum ō Iō ūnus es, quī ab Homērō furōre correptus es. Et sī quis scripta alterius poētae cecinerit, obdormiscis et tibi dīcendī dēest facultās. Sī quis vērō hūius poētae dēcantāverit melōdiam confestim excitāris, animus salit [536c] et dīcendī facultās sufficit. Nōn enim arte neque scientiā, sed dīvīnā quādam forte et mēntis occupātiōne, ea quae dē Homērō dīcis, recēnsēs.
Ἴ ω ν
τί οὖν ποτε τὸ αἴτιον, ὦ Σώκρατες, ὅτι ἐγώ, ὅταν μέν τις περὶ ἄλλου του ποιητοῦ διαλέγηται, οὔτε προσέχω τὸν νοῦν [532c] ἀδυνατῶ τε καὶ ὁτιοῦν συμβαλέσθαι λόγου ἄξιον, ἀλλ᾽ ἀτεχνῶς νυστάζω, ἐπειδὰν δέ τις περὶ Ὁμήρου μνησθῆι, εὐθύς τε ἐγρήγορα καὶ προσέχω τὸν νοῦν καὶ εὐπορῶ ὅτι λέγω;
Σ ω κ ρ ά τ η ς
oὐ χαλεπὸν τοῦτό γε εἰκάσαι, ὦ ἑταῖρε, ἀλλὰ παντὶ δῆλον ὅτι τέχνηι καὶ ἐπιστήμηι περὶ Ὁμήρου λέγειν ἀδύνατος εἶ· εἰ γὰρ τέχνηι οἷός τε ἦσθα, καὶ περὶ τῶν ἄλλων ποιητῶν ἁπάντων λέγειν οἷός τ᾽ ἂν ἦσθα· ποιητικὴ γάρ πού ἐστιν τὸ ὅλον. ἢ οὔ;
Ἴ ω ν
ναί.
Σ ω κ ρ ά τ η ς
[532d] οὐκοῦν ἐπειδὰν λάβηι τις καὶ ἄλλην τέχνην ἡντινοῦν ὅλην, ὁ αὐτὸς τρόπος τῆς σκέψεως ἔσται περὶ ἁπασῶν τῶν τεχνῶν; πῶς τοῦτο λέγω, δέηι τί μου ἀκοῦσαι, ὦ Ἴων;
Ἴ ω ν
ναὶ μὰ τὸν Δία, ὦ Σώκρατες, ἔγωγε· χαίρω γὰρ ἀκούων ὑμῶν τῶν σοφῶν.
Σ ω κ ρ ά τ η ς
βουλοίμην ἄν σε ἀληθῆ λέγειν, ὦ Ἴων· ἀλλὰ σοφοὶ μέν πού ἐστε ὑμεῖς οἱ ῥαψωιδοὶ καὶ ὑποκριταὶ καὶ ὧν ὑμεῖς ἄιδετε τὰ ποιήματα, ἐγὼ δὲ οὐδὲν ἄλλο ἢ τἀληθῆ λέγω, οἷον εἰκὸς [532e] ἰδιώτην ἄνθρωπον. ἐπεὶ καὶ περὶ τούτου οὗ νῦν ἠρόμην σε, θέασαι ὡς φαῦλον καὶ ἰδιωτικόν ἐστι καὶ παντὸς ἀνδρὸς γνῶναι ὃ ἔλεγον, τὴν αὐτὴν εἶναι σκέψιν, ἐπειδάν τις ὅλην τέχνην λάβηι. λάβωμεν γὰρ τῶι λόγωι· γραφικὴ γάρ τίς ἐστι τέχνη τὸ ὅλον;
Ἴ ω ν
ναί.
Σ ω κ ρ ά τ η ς
οὐκοῦν καὶ γραφῆς πολλοὶ καὶ εἰσὶ καὶ γεγόνασιν ἀγαθοὶ καὶ φαῦλοι;
Ἴ ω ν
πάνυ γε.
Σ ω κ ρ ά τ η ς
ἤδη οὖν τινα εἶδες ὅστις περὶ μὲν Πολυγνώτου τοῦ Ἀγλαοφῶντος δεινός ἐστιν ἀποφαίνειν ἃ εὖ τε γράφει καὶ ἃ μή, περὶ δὲ τῶν ἄλλων γραφέων ἀδύνατος; [533a] [...]
Ἴ ω ν
οὐ μὰ τὸν Δία, οὐ δῆτα.
[...]
Ἴ ω ν
[533c] οὐκ ἔχω σοι περὶ τούτου ἀντιλέγειν, ὦ Σώκρατες· ἀλλ᾽ ἐκεῖνο ἐμαυτῶι σύνοιδα, ὅτι περὶ Ὁμήρου κάλλιστ᾽ ἀνθρώπων λέγω καὶ εὐπορῶ καὶ οἱ ἄλλοι πάντες μέ φασιν εὖ λέγειν, περὶ δὲ τῶν ἄλλων οὔ. καίτοι ὅρα τοῦτο τί ἔστιν.
Σ ω κ ρ ά τ η ς
καὶ ὁρῶ, ὦ Ἴων, καὶ ἔρχομαί γέ σοι ἀποφανούμενος ὅ μοι δοκεῖ [533d] τοῦτο εἶναι. ἔστι γὰρ τοῦτο τέχνη μὲν οὐκ ὂν παρὰ σοὶ περὶ Ὁμήρου εὖ λέγειν, ὃ νυνδὴ ἔλεγον, θεία δὲ δύναμις ἥ σε κινεῖ, ὥσπερ ἐν τῆι λίθωι ἣν Εὐριπίδης μὲν Μαγνῆτιν ὠνόμασεν, οἱ δὲ πολλοὶ Ἡρακλείαν. καὶ γὰρ αὕτη ἡ λίθος οὐ μόνον αὐτοὺς τοὺς δακτυλίους ἄγει τοὺς σιδηροῦς, ἀλλὰ καὶ δύναμιν ἐντίθησι τοῖς δακτυλίοις ὥστ᾽ αὖ δύνασθαι ταὐτὸν τοῦτο ποιεῖν ὅπερ ἡ λίθος, ἄλλους ἄγειν δακτυλίους, [533e] ὥστ᾽ ἐνίοτε ὁρμαθὸς μακρὸς πάνυ σιδηρίων καὶ δακτυλίων ἐξ ἀλλήλων ἤρτηται· πᾶσι δὲ τούτοις ἐξ ἐκείνης τῆς λίθου ἡ δύναμις ἀνήρτηται. οὕτω δὲ καὶ ἡ Μοῦσα ἐνθέους μὲν ποιεῖ αὐτή, διὰ δὲ τῶν ἐνθέων τούτων ἄλλων ἐνθουσιαζόντων ὁρμαθὸς ἐξαρτᾶται. πάντες γὰρ οἵ τε τῶν ἐπῶν ποιηταὶ οἱ ἀγαθοὶ οὐκ ἐκ τέχνης ἀλλ᾽ ἔνθεοι ὄντες καὶ κατεχόμενοι πάντα ταῦτα τὰ καλὰ λέγουσι ποιήματα.
[...]
Σ ω κ ρ ά τ η ς
οἶσθα οὖν ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ θεατὴς τῶν δακτυλίων ὁ ἔσχατος, ὧν ἐγὼ ἔλεγον ὑπὸ τῆς Ἡρακλειώτιδος λίθου ἀπ᾽ ἀλλήλων τὴν δύναμιν λαμβάνειν; ὁ δὲ μέσος σὺ ὁ ῥαψωιδὸς καὶ ὑποκριτής, ὁ δὲ [536a] πρῶτος αὐτὸς ὁ ποιητής· ὁ δὲ θεὸς διὰ πάντων τούτων ἕλκει τὴν ψυχὴν ὅποι ἂν βούληται τῶν ἀνθρώπων, ἀνακρεμαννὺς ἐξ ἀλλήλων τὴν δύναμιν. καὶ ὥσπερ ἐκ τῆς λίθου ἐκείνης ὁρμαθὸς πάμπολυς ἐξήρτηται χορευτῶν τε καὶ διδασκάλων καὶ ὑποδιδασκάλων, ἐκ πλαγίου ἐξηρτημένων τῶν τῆς Μούσης ἐκκρεμαμένων δακτυλίων. καὶ ὁ μὲν τῶν ποιητῶν ἐξ ἄλλης Μούσης, ὁ δὲ ἐξ ἄλλης ἐξήρτηται — ὀνομάζομεν δὲ αὐτὸ κατέχεται, τὸ δέ ἐστι [536b] παραπλήσιον· ἔχεται γάρ — ἐκ δὲ τούτων τῶν πρώτων δακτυλίων, τῶν ποιητῶν, ἄλλοι ἐξ ἄλλου αὖ ἠρτημένοι εἰσὶ καὶ ἐνθουσιάζουσιν, οἱ μὲν ἐξ Ὀρφέως, οἱ δὲ ἐκ Μουσαίου· οἱ δὲ πολλοὶ ἐξ Ὁμήρου κατέχονταί τε καὶ ἔχονται. ὧν σύ, ὦ Ἴων, εἷς εἶ καὶ κατέχηι ἐξ Ὁμήρου, καὶ ἐπειδὰν μέν τις ἄλλου του ποιητοῦ ἄιδηι, καθεύδεις τε καὶ ἀπορεῖς ὅτι λέγηις, ἐπειδὰν δὲ τούτου τοῦ ποιητοῦ φθέγξηταί τις μέλος, εὐθὺς ἐγρήγορας καὶ ὀρχεῖταί σου ἡ ψυχὴ καὶ εὐπορεῖς [536c] ὅ τι λέγηις· οὐ γὰρ τέχνηι οὐδ᾽ ἐπιστήμηι περὶ Ὁμήρου λέγεις ἃ λέγεις, ἀλλὰ θείαι μοίραι καὶ κατοκωχῆι [...].

____________________________________