De rebus visis et mente fictis chronicon Ansgarii Osloensis
De destillatione absinthii sive de pavone omnium volatilium pulcherrimo
Artemisia absinthium omnium herbarum aromaticarum locum obtinet principem. Ex ea conficitur potio quae, sapore amarulento atque virtute quadam incredibili, cum hominum sensus propter acritudinem titillat suaviter, tum eorum mentem paulatim immutat, immo variat insidiose somniaque inducit incerta. Ad absinthium conficiendum, non modo absinthium ipsum, sed etiam aliae herbae selectae, scilicet anisum, foeniculum, hyssopus, minutatim concisae spiritui vini immittuntur et per aliquod tempus ad macerationem relinquuntur. Hoc modo, spiritus vini odorem, saporem, colorem necnon partes herbarum volatiliores atque secretiores gradatim imbibit. Maceratione diligenter peracta, liquor viridis odoreque absinthii penitus imbutus, materia re vera mirabilis, destillandus cucurbitae vitreae infunditur, cui alembicus imponitur, ut, calore moderato, spiritus vini una cum principiis aromaticis volatilioribus in vaporem solvatur atque sursum in alembicum ascendat triumphaliter. Deinde hae partes volatiliores sensim refrigerantur atque rursus in liquorem condensantur, qui ita mirandum in modum condensatus per nasum alembici guttatim in vas recipiens defluit. Destillatione absinthii per ascensum ad effectum feliciter perducta, pars destillati herbis aromaticis denuo imbui solet, unde colorem viridem simulque odorem vegetabiliorem atque acriorem trahit. Denique liquor, si opus est, aliquantulum aqua diluitur ad portionem alcoholis temperandam, atque in lagoenis operculo subereo clausis, velut carmina poetarum olim vita defunctorum, ad quietem, maturationem, perfectionem relinquitur.
Hac igitur ratione, artificiose essentia ac materia herbaria ad perfectionem naturae suae adducuntur. Rerum vero transmutatio, quae ad mutationem substantialem spectat, rarius percipitur nisi in ebriosorum cerebellis, qui nimis pie Baccho litant atque liquoribus inebriantibus sese turpiter obruunt. Ceterum, plane constat ac manifestum est, quomodo saepe temulentia, quibusdam condicionibus secundis diisque nocturnis hilariter faventibus, fiat conversio quaedam potationum viliarum in somnia mirabilia atque in aurum ad obrussam septies purificatum. Certe luxuriosa res est vinum, et tumultuosa ebrietas, ut in sacra scriptura admonemur, neque erit sapiens, quicumque his delectatur, sed fortasse rerum insolitarum atque arcanarum scrutator diligens. Quoniam interdum Bacchi cultores perpetuo temulenti, quibus sacrae ancorae vice est ebriositas, quique nati sunt non ut vivant, sed ut bibant, vultu insubido atque assiduo pulsu micanti corde, rerumque externarum falsis repraesentationibus perturbati menteque nubila, cum usque ad diurnam stellam crastinam strenue potaverint, sideribus dubiis, per vias plateasque vagantes, non aliter ac si Pegaso insidentes volitassent intra nubes et per coloratissimum Iridis arcum in regionem ignotam transgressi essent, dilucide permulta occulta et oculos effugientia aspectu sentiunt.
Quamquam igitur vinum atque ebriamina alia carent clavo, ut aiunt, potationibus tamen creberrimis frequenter ad subtiles seriosque cogitationum lusus animi eriguntur animi, neque semper ebriositatis comes est ferocia, sed nonnumquam attenta rerum pretiosarum meditatio, ut in hac pictura, quae Pavo albus inscribitur, quamque confecit pictor Barcinonensis Hermenegildus Anglada Camarasa (1871–1959), immo destillator peritissimus materiarum subtiliarum, qui in coloribus tractandis miram peritiam ostendit, et admodum delicate modoque insolito scaenas nocturnas depinxit.In viridario quodam, incertum Lutetiae an in Baleari Maiore, nocte intempesta, perfuso varietate subtili colorum smaragdinorum, thalassinorum, glaucorum, niveorum, amiantinorum, roseorum, ochraceorum ad aurum inclinantium, conspicitur mulier perelegans atque cogitabunda, dubio procul ipsissimus pavo albus, cuius immedicatum os, purpurissa tinctae genae, illices oculi virides, immo chlorotici indicia sunt eam esse deorum noctivagorum cultricem sacrisque nocturnis deditam. In mensula conspicitur fasciculus rosarum, fortasse amationum reliquiae, necnon poculum cuiusdam temeti, quod veneficium amatorium, vel potius mysticum, huic mulieri mentem penitus infecit, quae nunc animo longe lateque vagatur per loca longinqua, neque ullam iam habet rationem vitae diurnae. Itaque ebrietatem paene deliram mulieris solitariae, quae more pavonum venustatem impolutam ostentat, atque viridarium floribus variis cumulatum perspicue videmus, sed quae mirabilia intimo mentis sensu temulenta contempletur sacerdotissa illa tenebrarum, plane ignoramus. Caudam oculatam huius pavonis, ut ita dicam, admiramur, vestigia cuiusdam dei ignoti percipimus, mysterium vero ipsum, ut decet, occultum permanet.Scripsit Ansgarius Osloensis
De contemplatione nympharum
De cultu sancti Sebastiani
Vanitas vanitatum
De civitate deorum
De artificio comico
De Rhinocerotibus
De rusticatione imaginaria
De luna imaginaria
Dominula porcaria
De sartoribus et bestiis
De tempestatibus
De naturae theatro
De insulis et nubibus
De malis citreis, aurantiis rosaque
De leonibus et somniis
De homine bulla
Et Deus homo factus est
AD FENESTRAM
De phantasmate pulicis
Ad speculum
De effractione carceris
De ubertate Dei
De vi martyrii
De rebus occultis
De voluptatibus perfusoriis
De miris et miraculis pingendis
De invisibilitate
De iungala Parisina
De triangulis
De simulacris
DE ARCHANGELO MEDIOLANENSI
De quadam insula longinqua
Sanctus Thomas hispaliensis