 |  |  |
| Lunae die 11 mensis Maii 2026 | ||
ACROAMATA & ALIA BLOGA LATINA
Hic praebentur acroamata (vulgo: podcasts) et bloga varia quae in rete inveniri possunt. Certe opiniones hic expressae externae sunt Ephemeridi.
AD CISTULAM
Quare "superbia" recte dicatur de mense illo festivo deque rebus ad homosexualitatem pertinentibus.
09 Sep 2024, 21h34
Quare errent qui aliam quamlibet translationem defendant et perperam quid et unde sit "LGBT Pride" intellexerint.
Revertitur quoque anno cum Phoebo fervido simul eadem quaestio, quo nomine illae pompae Latine nominandae sint, quas vulgus pride vocat. Nam omnes Latinistas, quicumque sunt, erunt et fuerunt, laudare et extollere volumus: nemo est quin Latinitate dignus propter suam naturam sit. Hac de causa, et quia nostros comites diligentes vexare nolumus, a verbo “superbiae” abhorremus timemusque ne in malam partem accipiatur, sicut arrogantia, cum boni, probi, fere casti esse velimus. Ego tamen id secus fieri arbitror. Plane facere conabor quid illi fallant qui superbiae verbum vitent.
Inspiciamus, quod rite fit apud discipulos scrupulosos, glossaria et lexica.
sŭperbĭa,8 æ, f. (superbus), ¶ 1 orgueil, fierté, hauteur, insolence : CIC. Rep. 1, 51 ; Off. 1, 90 ; Verr. 2, 4, 89 ; Læl. 54 ; pl., PL. St. 300 ¶ 2 [en bonne part] noble fierté : HOR. O. 3, 30, 14 ; TAC. H. 3, 66 ; [fig.] PLIN. 15, 53.
(Gaffiot)
sŭperbĭa, ae, f. [superbus]. In a bad sense, loftiness, haughtiness, pride, arrogance (syn.: arrogantia, insolentia, fastidium, fastus) […]
II. In a good sense, lofty spirit, honorable pride (poet. and in post-Aug. prose): sume superbiam Quaesitam meritis, Hor. C. 3, 30, 14: nec tantam Vespesiano superbiam, Tac. H. 3, 66.— […]
(Lewis & Short)
superbia, ae, f. (superbus) = ὑπερηφανεία, das Sich- Erheben über andere, her Stolz, I) im üblen Sinne = der Übermnt, Hochmut, die Hoffart, der Stolz (Ggstz. humanitas, aequitas, moderatio), oft neben arrogantia u. insolentia, Cic. u.a.: superbiam abicere […] II) im guten Sinne = das Hochgefühl, stolze Selbstgefühl, sume superbiam (durch Verdienste) […]
(Georges)
Hoc statim animadverti potest: et male et bene superbiam accipi posse et hoc inveniri apud Horatium, cujus versus referam.
(3,30) Exegi monumentum aere perennius
regalique situ pyramidum aptius,
quod non imber edax, non Aquilo inpotens
possit diruere aut innumerabilis
5 annorum series et fuga temporum.
Non omnis moriar multaque pars mei
uitabit Libitinam; usque ego postera
crescam laude recens, dum Capitolium
scandet cum tacita uirgine pontifex.
10 Dicar, qua uiolens obstrepit Aufidus
et qua pauper aquae Daunus agrestium
regnauit populorum, ex humili potens
princeps Aeolium carmen ad Italos
deduxisse modos. Sume superbiam
15 quaesitam meritis et mihi Delphica
lauro cinge uolens, Melpomene, comam.
Ex illis auctoribus non est difficile asseverare superbiam et Latine bonum esse posse.
Ad vulgares sermones prius redeamus velim quam quid in Horatiano illo sit utilitatis nobis antiquarum litterarum curiosis inspiciamus. Quare enim pride pride vocetur, haud saepe in hac disceptatione anquiritur.
Nomen pride non eodem tempore ortum est atque pompae. Cum decennium septimum praeteriti saeculi vigiles custodesque jusque ipsum, res publica, communitas mores qui decori contrarii habebantur vi diu repressissent, turba resultavit, velut extensa cummis, multa et crebra. Turba quae Novi Eboraci die vicesimo octavo mensis Junii anni 1969 apud cauponam Stonewall nominatam excitata est jam celeberrima est. Vigiles tum perscrutandi causa eam introgressi sunt; qui inerant tamen, in marginem societatis redacti saepeque lacessiti, pelices, enervati, transsexuales, illis repugnaverunt. Hac de causa sollemnis festivitas facta est mensis Junii. Tamen nondum erat id quod nos gay pride vocamus. Thomas L. Higgins, Americanus, catholicus, fautorque rerum homosexualium, primus verbum pride cum gay anno 1971 conjunxit: Pride, peccatum illud superbiae, unum ex capitalibus septem, et gay, habitum quem Ecclesia tum duro contemnebat. Haec per transversum conciliata verba sibi vindicavit, quod “transformative language” vocavit: quae male audiebantur, quae infamiae esse omnibus debebant catamitis, innotuerunt et percrebuerunt. Sumus gay, sumus superbi.
Ad Horatium revertamur nostrum, ut hanc defensionem concludam. Carmen constat panctum esse a vate: veritate enim verius est Horatium aere perennius reliquisse monumentum. Postremis in versibus Melpomene Musae dicit ut “meritis sumat superbiam quaesitam”. Utrius merita sunt? Horatii an Musae? De hoc disceptari potest, nos dicimus id rei non interesse. Num vero digni sunt homosexuales bonae superbiae, quibus meritis? Pugnam et luctationem continuam pugnant, libros poetae, pelliculas histriones, signa et picturas artifices faciunt quibus, ubi diem obierint, multo diutius supervivent, cum multi illis infesti sint saepeque noceant, naturam causantes humanis moribus adversam indecoramque. Multa ego praetereo: spicas maturius enumeravero quam LGBTum facta! Haec demum cuncta superbia digna videntur mihi: vae illis quibus ea vitiumst.
Omnes Latinizantes admonere velim, ne timeant verborum vindictae partem capere, nec malam speciem illius verbi sufficientem esse causam: pride quoque Anglice etiam primum vitiosum habebatur. Propterea pride vocatur quia vitium est.
Exemplum linguae Gallicae proferre velim, quia, in Europa saltem, non fierté dicitur, sed fiertés, plurali numero, et pride parade est marche des fiertés. Quid idem ni faciamus Latine? Tot sunt genera LGBTum, quot superbiarum. Haec animo servate ubi adventabit Junius!
Mors est hodie adversus me.
05 Apr 2024, 16h02
Sermo viri cum suo Ba - pars VI (ultima)
Tertia querimonia viri (130-142)
Hujus querimoniae animadvertite collationes : odores, velata scapha, nubes… Id eam conectit cum ceteris querimoniis et orationibus.
« Mors est hodie adversus me ;
sicut vir aeger convalescens,
sicut foras exire post planctus.
Mors est hodie adversus me ;
sicut odor myrrhae,
sicut sedere sub velis ventoso die.
Mors est hodie adversus me ;
sicut odor lotorum,
sicut sedere in Ripa Ebrietatis1.
Mors est hodie adversus me ;
sicut reversio aestus,
sicut vir domum suam regressus a militia.
Mors est hodie adversus me ;
sicut clarescens caelum,
sicut vir inde implicitus in eo quod caligebat.2
Mors est hodie adversus me ;
sicut vir domum suam videre desiderat,
cum multos annos in custodia3 vinctus peregit. »
Haec querimonia priores sequitur, quod, cum nihil videatur justi, nullus intimus quocum sit conjunctus, mors sola est vita.
Quarta viri querimonia (142-147)
« Certe is qui illic est vivus erit deus,
scelus puniens ejus qui id comisit.
Certe is qui illic est stabit in cumba4,
ex qua jubet offas dari fanis.
Certe is qui illic est erit rerum sciens,
qui non impeditur a provocando Sole cum loquitur. »
Vitam post mortem laudando querimonias concludit. Primi versus primam ad alteramque querimonias respondent : vivus deus putri corpori et nomini contra ponitur atque scelera corrigere pollicetur quae enumeravit. Medii versus primis similes sunt (cf. 71). Postremi versus totum dialogi argumentum resumere videntur : cum jam res sciat, bene intellegit neque timet mortem. Dicta animi (mea verba audiat Re) vindicat, qui ipsum jam provocare possit (Parkinson 1997 in Allen).
Animi extrema oratio (147-154)
Quod mihi dixit animus :
« Pone proinde querimoniam in stipite5,
iste mei possessor6, frater mi.
Victima igni tibi est mactanda7,
prout vitae causa pugnaveris,
prout dixeris « ama me hic. »
Abjice tibi Occidentem,
sed Occidentem assequi opta
cum corpus tuum terram contingit8.
Avolabo post fatigationem tuam,
deinde ad portum consistemus ad tempus9. »
Dialogus in conciliatione animi cum viro clauditur : viro suadet ne ad mortem festinet (‘abjice tibi occidentem’), hanc potius videat ut necessitatem vitae, ut bene moriatur et concordiam assequatur secum.
Sic it, ab initio ad finem, sicut in scriptis inventum est.
Dialogus, quamquam sit fere e memoria deletum, ad hunc diem usque perduravit, ut moderni ejus modis figurisque fruantur. Res tractat quae ad homines omnium aetatum pertinent : quid sit vitae propositum, cur sit vivendum cum undique opprimamur, quid accidat post mortem… Animo, qui cum initio fatum desperet, nullum exitum videnti praeter e vita obitum respondet vir dicta ejus indignans : non esse sepulturam ei qui fugitivus maturius excessum petiverit. Ad haec animus duabus fabulis cuivis necem necopinato posse accidere, et, ac si commutatus esset, vitam recte esse agendam ut recte moriare dicit. Vir deinde commiseratione immensa causas numerat cur desperet : se male audire, nullum amicum habere germanum, sibi mortem jam imminere et videri talem mortem qualem appetat ad apotheosin ducere. Animus postremo verba viri cum suis conciliat : seponendas esse curas, mortem non esse petendam, seque cum viro iter facere ad Occidentem velle, cum tempus sit.
Hic sermo naturam hominum exponit, quae malis et adversis opprimitur ut praeda, timori concessam eorum, quae futura sint, et mortis. Ad hanc pertractandam quaestionem, homo in duas partes diffinditur ut secum sermocinetur, quia nemo est vir nisi animatus, nec est animus-ba sede orbatus. Ad hoc accedit ut diversae sint partis, opinione et voce dispares, et commutari videantur. Ostendi credo diversitatem quae in uno homine sedeat, curas metumque atque voluntatem horum distranhendorum intra oriri. Homini de omnibus desperato, quae ejusdem orbis sunt atque ipse, persuasum est sibi inesse spem vitae pergendae. Utrum de morte consciscenda agatur ambigi potest. Virum, etsi ad mortem festinare videatur, sese interficere nolle opinatur Allen, quod nusquam hoc dicat. Multo magis de turbis imminentibus loquitur nec mentionem facit semel suae necis.
Finis sermonis cum suo Ba.
Fontes :
Allen, James P. The Debate between a Man and His Soul: A Masterpiece of Ancient Egyptian Literature. Leiden: Brill, 2011.
Allen, James P. Middle Egyptian Literature : Eight Literary Works of the Middle Kingdom. Edited by James P. Allen. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press, 2015.
Renaud, Odette. Le dialogue du Désespéré avec son âme : une interprétation littéraire. Genève: Société d’Egyptologie, 1991.
1mry·t-n·t-tḫ·t, ebrietatem modum esse credebant per quem cum dis loquerentur. Ripa Ebrietatis est fere pervium inter nostrum et deorum mundum.
2Quia dies claruit, jam potest videre quod non videbat.
3Cum ‘foris’ primum coeperit, completur haec querimonia ‘in custodia’.
4I.e. cumba Solis (wỉꜣ), pars condicionis dei. Offas dare erat necessitas communitatis. (Parkinson 1997 in Allen)
5Cruciatus erat in Aegypto : animus virum hortatur ut querimonias necet, ne de morte cogitet.
6Vocativus.
7Ut dei illum tranquillent. Et ironice refertur ‘quia me in ignem jactat mei immolandi causa.’
8I.e. cum sepultus eris.
9I.e. cum mortuus eris. Animus pollicetur se aeterne cum viro mansurum : Aegypti enim credebant animum-ba corpus vesperi semper penetrare.
Cui hodie loquar?
30 Mar 2024, 19h17
Sermo viri cum suo Ba - pars V
Prima viri querimonia (85-103)
Sequuntur quattuor querimoniae in quibus primus versus semper recinitur.
Os aperui ad meum animum,
ut ad ejus dicta responderem.
« Vide : putet meum nomen1 ;
vide, plus quam currus odor
die messis2, calente caelo.
Vide : putet meum nomen ;
vide, plus quam laquei anguis
die piscatus, calente caelo.
Vide : putet meum nomen ;
vide, plus quam anatis odor,
quam frons harundinea cum pullis.
Vide : putet meum nomen ;
vide, plus quam odor captatarum avium,
quam nidorum captatorum canales illarum.
Vide : putet meum nomen ;
vide, plus quam crocodilorum odor,
quam locus caedis sub ripariis <crocodilis>.
Vide : putet meum nomen ;
vide, plus quam nupta mulier,
de qua dicitur amasii mendacium.
Vide : putet meum nomen ;
vide, plus quam fortis puer,
de quo dicitur « alicui est quem odisse debeat.3 »
Vide : putet meum nomen ;
vide, plus quam portus principis,
qui secedere conjurat quandoque tergora conspiciuntur. »
In hac querimonia inertia primum vir canit, ut ad viventes adveniat : a morte, ad vitam.
Viri secunda querimonia (103-130)
Ab ipso viro ad societatem ipsam in qua vivebat venimus. Vir omnia quae desederunt et omnes qui deliquerunt queritur.
« Cui hodie4 loquar ?
fratres jam deteriores sunt ;
hodierni amici non amant.
Cui hodie loquar ?
cupida sunt corda :
sumit quisque res fratrum ipsorum.
Cui hodie loquar ?
comitas periit :
gravitas in omnes descendit.
Cui hodie loquar ?
quies est in malo,
ut bonum depositum sit undique.
Cui hodie loquar ?
vir cum iram excitat facinore suo,
risum movet cum malum facinus sit.
Cui hodie loquar ?
ubique compilatur5,
quisque vir amicis surripit res.
Cui hodie loquar ?
vitandus vir est intimus6,
amicus quocum agebatur factus est inimicus.
Cui hodie loquar ?
dies hesternus e memoria excidit7,
non agitur pro actore8 in hoc tempore.
Cui hodie loquar ?
fratres mali facti sunt,
ignotis utuntur cum intima studia <aperiantur>.
Cui hodie loquar ?
facies deletae sunt,
quisque obstipa facie adversus fratres suos.
Cui hodie loquar ?
corda cupida facta sunt ;
non est cor viri in quo fulciaris.
Cui hodie loquar ?
non sunt justi,
terra illis relicta qui malum faciunt.
Cui hodie loquar ?
desunt intimi,
ignoto quisque utitur ut illi res aperiat.9
Cui hodie loquar ?
non est securus quisquam,
quocum olim ambulabatur, jam non est.
Cui hodie loquar ?
oneratus sum egestate quoniam intimo careo.
Cui hodie loquar ?
injuriae quae hanc terram ferit non est terminus. »
Haec querimonia longissima est inter omnes. Cum ordo patuerit offensarum in priore querimonia, haec in rebus repetitis cohaeret, quod intimos sibi deesse aviditateque jam esse morbosos plurimos conqueritur. Quomodo possit in tanta pigritia turpitudineque et amico destitutus vivere non intelligenti mors videtur solus honestus exitus.
Fontes :
Allen, James P. The Debate between a Man and His Soul: A Masterpiece of Ancient Egyptian Literature. Leiden: Brill, 2011.
Allen, James P. Middle Egyptian Literature : Eight Literary Works of the Middle Kingdom. Edited by James P. Allen. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press, 2015.
Renaud, Odette. Le dialogue du Désespéré avec son âme : une interprétation littéraire. Genève: Société d’Egyptologie, 1991.
Imago :
David Roberts (lithograph by Louis Haghe), Statues of Memnon at Thebes, during the Inundation, 1848, from Egypt and Nubia, Volume II.
1Nomen est fama, homo ipse.
2šmw : shemu erat annus temporis inter Februarium et Maium mensem.
3Forte propter homosexualitatem.
4‘Hodie’ significat his temporibus.
5Passivus impersonalis, ḥꜥḏꜣ·tw.
6ꜥk-ỉb : aliquis qui in animum entrat.
7n sꜣḫ·tw sf.
8I.e. is qui agit.
9Aegyptiace : ‘ignotus’, ḫmm (participium passivum verbi nesciendi) et ‘res aperire’, srḫ·t (infinitivus causativus verbi sciendi).
Bonum sequere diem, pone curas.
22 Mar 2024, 20h17
Serm viri cum suo Ba - pars IV
Animi tertia oratio (55-68)
Aperuit suum os meus animus
ut ad dicta mea responderet :
« Quod de sepultura mones, miseria1 est ;
Afferre est lacrimas virum contristando,
Arripere est virum suae domo ut in colli relictus sit.
Ascendere non poteris, ut Soles2 videas.
Qui saxo aedificaverunt3,
perfecta re,
honestas pyramidas honesto labore
cum illi qui has aedificandas curaverant dei facti sunt,
quae eis dicatae erant in planitiem evertae sunt
- velut exanimes mortui in ripa
orbati terreno4 aliquo -
cepit aqua pedes ejus
et Jubar quoque Solis,
quos vocant ad se pisces labra5que fluminis6.
Oboedi7 proinde mihi :
Vide : bonum est hominibus oboedire,
bonum sequere diem, pone curas.
Hi versus sequentium propositum introducunt : bene esse vivendum ante necopinatam mortem. Illis similitudo est cum carmine fidicinis (Harpist’s songs), quod fortasse inspiraverunt. Exhortatur enim fidicen ut curas ponat auditor de morte, quippe quoniam et sumptuosissima sepulcra corruant. Ex his versibus opinio animi est de sacris funebribus dubitandum esse meliusque cura expertem vivere.
Prima Fabula Animi (68-80)
Ut argumentum confirmet, narrabit animus duas fabulas.
Agricola <quidam> suum agrum arabat,
messibus suis oneravit lintrem
ut passis velis navigaret
suo appropinquante festo die8.
Ubi tenebras vidit nascentis aquilonis9,
in navigio vigilavit dum Sol intrat.
Cum uxore liberisque egressus est suis,
in stagno perierunt,
circumsaepto noctu a ripariis <crocodilis>10.
Tunc querula voce ejulavit tandem cum sederet,
dicens « eam non ploro quae nata erat,
etsi ex Occidente non jam exibit
ad alium terrestrem natum11,
de liberis ejus ingemisco,
in ovo absumptis12,
Khenti[13] ora viderunt antequam viverent. »
Haec fabula hortatur ut dies carpatur, quia quando nex saevitura sit sciri non potest.
Secunda Fabula Animi (80-85)
« Vir <quidam> cenam rogabat,
cui ejus uxor dixit cenam fore.
Ad hoc1314 foras iit, per parvum spatium.
Cum domum regressus est, erat velut alius.
Ejus uxor eum supplicabat,
Sed illam audire nequibat
Offensus est et surdo corde domesticis suis.15 »
Cum prima fabula facile intelligeretur, quid haec sibi velit ambigitur. Fortassean moneat animus virum de casibus vitae, de rebus quae repente mutari subvertique possint (« erat velut alius »).
Fontes :
Allen, James P. The Debate between a Man and His Soul: A Masterpiece of Ancient Egyptian Literature. Leiden: Brill, 2011.
Allen, James P. Middle Egyptian Literature : Eight Literary Works of the Middle Kingdom. Edited by James P. Allen. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press, 2015.
Renaud, Odette. Le dialogue du Désespéré avec son âme : une interprétation littéraire. Genève: Société d’Egyptologie, 1991.
Imago :
Bedford, L. nile crocodile head, 2009. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Nile_crocodile_head.jpg
1nḥꜣ·t-ỉb, ‘heartache’ (Allen).
2Nam volebat quisqua Aegyptius in lucem ascendere. Pluralis numeris hic iterationem significat.
3Nominativus pendens.
4ḥry-tꜣ, cf. supra.
5Labra sunt litora. Hoc verbum propter ambiguitatem usurpatum est : ‘vocare’ est mdw, quod etiam ‘loqui’ significat. Labra igitur fluminis ‘loquuntur’ pro mortuo.
6Haec perlonga sententia anacoluthis plena interpretatu est perdifficilis. Sortem tamen aequiperat mortem divitis qui pyramidem fieri jussit cum morte operatoris qui pyramidem exstruxit. Hac de causa vana inutiliaque sunt sacra funebria.
7Aegyptice sḏm significat et audire et parere, oboedire.
8Ipse agricola forte messes celebrabat.
9Die vesperascente Aegypti ventus a septentrione oriebatur, qui terram fluviumque frigaret. Nox erat Aegyptis extimescenda.
10Crocodili Aegyptice ‘riparii’ vocantur (mryt).
11Metempsychosi non credebatur.
12Ejus liberi geniti sunt : non tamen satis vixerunt ut ipsi vitam gustarent.
13Quid sub hoc pronomine lateat, non paret.
14Khenti-Amentiu deus erat, princeps Occidentis, i.e. regni vita defunctorum.
15i.e. ceteri qui ejus domum habitabant.
Vir non es.
17 Mar 2024, 10h00
Sermo viri cum suo Ba - pars III
Ignoscite mihi quod haec pars morata vestris e-pistolis advenit. Meam memoriam interdum labascere non mentiar.
[Vir loquitur pro animo]
Quae mihi dixit animus1 :
« Vir non es ;
An vivis tu quidem2 ? Quid tibi lucro,
si ita vitam curas ut divitiarum possessor ?
Quis dicat « non ibo3 », cum suae pessum ierint ?
Eradicaris enimvero tui oblitus4,
et indigens quisque dicit « te emungam ».
et mortuus es,
cum vivat tuum nomen.5
Ille est locus demorandi,
arca cordis.6
Portus est Occidens,
quo remigandum est acutis mente.7 »
Audiat me potius animus :
nullum est mihi crimen.
Si ejus cors mecum concors erit,
laetus erit.
Faciam ad Occidentem adveniat, sicut quicumque est in pyramide sua8,
cui cum sepeliretur aliquis adfuit terrenus9.
Tectum10 faciam tuum cadaver,
et tibi invidebit alius animus11 immobilis12.
45 Tectum faciam nec frigescet
Et tibi invidebit alius animus qui calet13.
Aquam bibam in diluvie14
et depellam siccitatem
et tibi invidebit alius animus qui esurit15.
Si me ad mortem isto modo egeris,
locum quem occupes in Occidente non invenies.
Perduret tuum studium, anime mi, frater mi,
dum adoleverit heres qui dona det,
qui sepulcrum curet sepulturae die,
capulum ferens in coemeterium16. »
Hi postremi versus, qui viri orationem concludunt, commoda ostendunt peractae vitae decoraeque sepulturae. Animus enim in dubio esse videtur, numquid vitam continuare sacraque funebria proficiant, cum vir his rebus egere videatur, nec iis diffidit. In altera autem parte vitae desparabit vir eumque leniet animus.
Fontes :
Allen, James P. The Debate between a Man and His Soul: A Masterpiece of Ancient Egyptian Literature. Leiden: Brill, 2011.
Allen, James P. Middle Egyptian Literature : Eight Literary Works of the Middle Kingdom. Edited by James P. Allen. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press, 2015.
Renaud, Odette. Le dialogue du Désespéré avec son âme : une interprétation littéraire. Genève: Société d’Egyptologie, 1991.
Imago :
Goodyearn, W. H., Hawkes J., McKecknie J. Lantern Slide Collection: Views, Objects: Egypt. Gizeh [selected images]. View 03: Institute. Egypt., n.d., Hooper. Brooklyn Museum Archives (S10|08 Gizeh, image 9936), Brooklyn Museum, 2006. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:S10.08_Gizeh,_image_9936.jpg
1Argumentum animi referre vir pergit.
2Secundum Allen, aliter hoc verti potest : ‘etsi vivis’.
3Scilicet ad Occidentem.
4Ad litteram ‘sine curando te’
5Contradictiones animadvertite : possessor/indigens ; mortuus/vivat.
6Locus ubi cor in aeternum servetur, sepulcrum ?
7Animo mors obvia videtur in tanta miseria.
8Haec pars longior est : habere videtur majorem vim. Vir animo persuadere conatur, ne intempestive e vita egrediatur riteque sepeliatur.
9Ita verto ḥry-tꜣ (qui est in terra), quod significat eum qui vivus remansit post alicujus mortem.
10Translatio hujus verbi (nỉꜣỉ) obscura est ; Allen awning utitur, quod ex determinativo signo conjecit.
11i.e. bꜣ.
12Hoc est, mortuus sepulcro privatus (m nnw).
13Sepulcrum mortuum tutabitur a calore frigoreque nimio, cum ‘immobilis’ caleat.
14Diluvies secum novum tempus afferebat : ad illud Nilum comparate, quo annum dimetiebantur.
15Sepulcrum curabit ne animus quavis re egeat.
16Aut ‘necropolim.’
____________________________________
|
|
|
|
