Saturni die 20 mensis Aprilis 2024

ACROAMATA & ALIA BLOGA LATINA

Hic praebentur acroamata (vulgo: podcasts) et bloga varia quae in rete inveniri possunt. Certe opiniones hic expressae externae sunt Ephemeridi.

AUDEAMUS, IGITUR!

ad modo flexibili molli tenaci legendum


Consilium pessimum ad Orpheum

19 Mar 2024, 07h20

In dēsīderiō tenēris lūminum quibus, dīcunt, parcēre dēbēs. Quidnī nōn aspiciēs, Orpheū?

Sentīsne?

Suffōcātus ad aerem ascendis summum lūcem anhēlāns, et tamen aurā pōne tē nōn fruerīs quae sequitur gelida.

Melius tibi comes semel inhiāntī vīsa quam regressus puellae in terrās geminam necem ferendae.

Num illam fēcistī inmortālem? Et tūmet ipse, amens, propiō pede dupplex in inferōs iter non faciēs.

Respice!

Cor sponsae tibi in animō manēbit, vox in citharā, in carne tuā species et candor misellae.

Spērā!



Magister

02 Mar 2024, 12h40

Dē Apologia Sōcratis Xenophontis

XXVIII [28] "παρὼν δέ τις Ἀπολλόδωρος, ἐπιθυμητὴς μὲν ὢν ἰσχυρῶς αὐτοῦ, ἄλλως δ᾽ εὐήθης, εἶπεν ἄρα· Ἀλλὰ τοῦτο ἔγωγε, ὦ Σώκρατες, χαλεπώτατα φέρω ὅτι ὁρῶ σε ἀδίκως ἀποθνήισκοντα. τὸν δὲ λέγεται καταψήσαντα αὐτοῦ τὴν κεφαλὴν εἰπεῖν· Σὺ δέ, ὦ φίλτατε Ἀπολλόδωρε, μᾶλλον ἐβούλου με ὁρᾶν δικαίως ἢ ἀδίκως ἀποθνήισκοντα; καὶ ἅμα ἐπιγελάσαι".

[28] "Praesens autem Apollodōrus quīdam, Sōcratis amāntissimus cēterumque valdē candidus, dīxit: "Sed egomet illud, ō Sōcratēs, molestissimē ferō, quod tē iniustē moritūrum videō". Quem tamen dīcitur mulcentem ēius caput sīc esse locūtum: Tūne vērō, ō cārissime Apollodōre, māluissēs mē vidēre iustē an inustē moritūrum? et simul subrīdēre".


Imago: hic
(Ipsa traduxī)


Petrarcae animosus ascensus Montis Ventosi

17 Feb 2024, 12h39

FRAGMENTUM DĒ PETRARCAE EPISTULA AD DIONYSIUM DĒ BURGŌ SANCTĪ SEPULCRĪ

[26] Quae dum mīrārer singula et nunc terrēnum aliquid saperem, nunc exemplō corporis animum ad altiōra subveherem, vīsum est mihi Confessiōnum Augustīnī librum, cāritātis tuae mūnus, inspicere; quem et conditōris et dōnātoris in memoriam servō habeōque semper in manibus: pugillāre opusculum, perexiguī volūminis sed infīnītae dulcēdinis. aperiō, lectūrus quicquid occurreret; quid enim nisi pium et dēvōtum posset occurrere?[27] Forte autem decimus illīus operis liber oblātus est. frater expectāns per ōs meum ab Augustīnō aliquid audīre, intentī auribus stābat. Deum testor ipsumque quī aderat, quod ubī prīmum dēfixī oculōs, scriptum erat: «et eunt hominēs admīrārī alta montium et ingentēs fluctūs maris et lātissimōs lapsūs flūminum et oceanī ambitum et gīrōs sīderum, et relinquunt sē ipsōs.» (Aug., conf. 10, 8, 15)

[28] Obstupuī, fāteor; audiendīque avidum fratrem rogāns nē mihi molestus esset, librum clausī, īrātus mihimet quod nunc etiam terrestria mīrārer, quī iamprīdem ab ipsīs gentium philosophīs discere dēbuissem nihil praeter animum esse mīrābile, cuī magnō nihil est magnum.

[29] Tunc vērō montem satis vīdisse contentus, in mē ipsum interiōrēs oculōs reflexī, et ex illā horā nōn fuit quī mē loquentem audīret dōnec ad īma pervēnimus; satis mihi taciti negōtii verbum illud attulerat.

[...]

[33] Quotiens, putās, illō diē, rediens et in tergum versus, cacūmen montis aspexī! et vix ūnius cubitī altitūdo vīsa est prae altitūdine contemplātiōnis humānae, sīquis eam nōn in lutum terrēnae foeditātis immergeret. illud quoque per singulōs passūs occurrēbat: sī tantum sūdōris ac labōris, ut corpus caelō paululum proximius fieret, subīre non piguit, quae crux, quis carcer, quis equuleus dēbēret terrēre animum appropinquāntem Deō, turgidumque cacūmen insolentiae et mortālia fāta calcāntem? [34] et hoc: quotōcuīque accidet, ut ab hāc sēmitā, vel dūrārum metū rērum vel mollium cupīdine, nōn dīvertat? ō nimium fēlix! sīquis usquam est, dē illō sensisse arbitrer poetam:

Fēlix quī potuit rērum cognoscere causās
atque metūs omnēs et inexōrābile fātum
subiēcit pedibus strepitumque Acherontis avārī!

(Verg. Georg. 2, 490-92)


De imāgine:

https://www.hs-augsburg.de/~harsch/Chronologia/Lspost14/Petrarca/pca_0401.html

https://books.openedition.org/eua/3583?lang=es



Pravum consilium ad Ulixem

28 Dec 2023, 10h01

Quō Itacam revertī velis?
Esne fortasse iam fessus? Iam? Tam cito?
Māiōra sunt domī perīcula
quam Lestrigonēs Cyclōpem Circem...
Et ibi audācia tua vāna erit omnis.
Aspice mihi tē quid fātum maneat:
iterum dēnuōque nōmina in diēs repetīta,
et nōn maritima vocābula nova,
honestae vestēs domesticae,
et nōn musculus tentus ad gestās,
prūdentia et ordo et fāma
et nōbilium existimātio,
nāvēs in lītore curvae
marcente rosā ventōrum.
Sī tam sagax essēs ut dīcunt,
praeterieris.
Quidnam Itacam regredī,
cum tantīs opus est
virīs ad rēs gerendās?

MAL CONSEJO A ULISES
. Enrique Badosa 

¿Para qué quieres regresar a Ítaca?                         
¿Te sientes ya cansado? ¿Ya? ¿Tan pronto?
Hay mayores peligros en tu casa
que el lestrigón, que el Cíclope, que Circe…,
y allí toda tu astucia será inútil.
Mira lo que te espera:
los repetidos nombres cotidianos,
y no los nuevos nombres de la mar,
la respetable ropa sedentaria,
y no el músculo tenso de aventura,
la sensatez, el orden, el prestigio
y la buena opinión de los notables,
las naves escoradas en la arena,
y cómo se marchita la rosa de los vientos…
Si fueras tan astuto como dicen,
pasarías de largo.
¿Por qué volver a Ítaca,
cuando hacen tanta falta
hombres de aventurar.



Ignatii novissimae ocreae

17 Dec 2023, 23h30

 Fragmentum ē Vītā Stī. Ignatiī fundātōris Societātis Iēsū (a. 1602) in capitulō prīmō librī prīmī excerptum.

Annō igitur Dominī 1521, cum Pompēiopolitānam arcem Gallī oppugnārent vehementius (est autem Pompēiopolis cīvitās regnī Navarrae caput) ipsīque ducēs, rē despērātā, dēditiōnem cōgitārent, ēius potissimum operā factum est ut rēs differrētur et ācrius resisterētur ab Hispānīs. Sed  cum omnēs ad oppugnātiōnem māchinās Gallī admōvissent et tormentīs continenter moenia verbērārent, aeneā pilā bombardae in eam mūrī partem, quā Ignātius propugnābat, impactā, crūs ēius dextrum penitus confrēgit atque comminuit: sinistrum vērō lapis dē mūrō vī glōbī labefactō excussus graviter vulnērāvit. Ignātiō postrātō, reliquī omnēs, quī illīus virtūte nītēbātur, spē dēfensiōne abiectā, dēditiōnem Gallīs fēcērunt, ā quibus captus Ignātius et in castra dēductus, hūmāniter acceptus est atque ā medicīs dīligenter cūrātus. Post aliquot diēs līberāliter etiam ad suōs dīmissus, lectīcāriōrum humerīs in patriam revectus est. Ibi cum vulnus dextrī praesertim crūris in diēs ingrāvesceret, accersītī sunt dēnuō medicī et chīrurgī, quī tībiam rursus esse disiungenda censuērunt ut quae ossa, sīve aliōrum medicōrum incūriā minus aptē coagmentāta, sīve itineris agitātiōne luxāta fuerant, suīs locīs restitūta, coalescerent. Quam excarnificātiōnem ita pertulit ut neque ingemisceret neque vultum mūtāret neque nullum infirmiōris animī signum ēderet, quod et anteā et posteā semper in reliquīs corporis cruciāmentīs, quae passus est, fortiter praestitit. Invalescēbat interim morbus quotīdiē magis, eōque iam prōcesserat ut ab extrēmō vītae perīculō nōn multum abesse vidērētur. [...]

Dēpulsō mortis perīculō ossa solidārī iam coeperant et arctius constringī: duo tamen supererant incommoda, alterum efficiēbat os sub genū relictum, quod extrā prōminēbat foedius, alterum tībiae contractae brevitās, quae et rectē illum incēdere et pedibus firmiter consistere prohibēbat. Quibus incommodīs ut medērētur, cum ēlegantiae esset habitusque corporis studiosissimus atque institūtum mīlitāris vītae cursum prōsequī statuisset, ex medicīs prīmum quaesīvit, possetne os illud quod dēformiter ēminēbāt excīdī? Posse quidem, affirmārunt, sed gravissimō tamen dolōre et omnium, quōs in cūrātiōne tolerāsset, maximō. Vērum ille nihilōminus, ut suae voluntātī satisfaceret et (quod mē audiente nārrāvit) ut habilēs atque ēlegantēs urbānās ocreās gestāre posset, secārī os iussit. Neque ā prōpositō abdūcī potuit, ligārīque sē omnīnō vetuit eādemque constantis animī firmitātem cruciātum illum pertulit quā superiōrēs vīcerat.
 
Atque hōc remediō dēformitās ossis sublāta est. Tībiae contractio aliquantulum cūrāta est, cum aliīs medicāmentīs, tum māchinīs quibusdam, quibus magnō multōrum diērum dolōre continenter ēius brevitās prōtendēbātur, neque tamen usque adeō prōdūcī potuit, quīn alterā brevior aliquantō relinquerētur.






____________________________________