Una volta ‘l marito mio persi Tra le rovine d’un castello franco In montagna e cercando, disperata Sempre di più, trotterellai intorno. «Vedeste il marito mio?» chiesi Alli francesi, «è un inglese basso. Del colore del pane ha i capelli.» Smarrito avevo le parole giuste.
Latin elegiac couplets
Perditus in celsō Gallōrum monte marītus quō stant antīquī moenia lapsa locī; hūc illūc trepidō cursū, crescente timōre, et frūstrā circum moenia saeva vagor. «Vīdistisne virum?» dē Gallīs quaerere coepī, immemor et verbī, quod mihi signa daret. «Parvus vir, patriā est Anglus, meus ille marītus, cui crīnī pānis flāvus adestque color».
Grātiās tibi agō! Subscrībe grātiīs ut novās epistulās accipiās et opus meum sustineās.
01 Aug 2026, 09h01 Colloquium vērē habitum Logodaedalus in Latīnum vertit
– Io ho scritto le poesie: «Se ni’ mondo esistesse un po’ di bene / e ognun si considerasse suo fratello / ci sarebbe meno pensieri e meno pene / e il mondo ne sarebbe assai più bello».
– Bravo, bravo. Noi condividiamo, ma ora siamo davanti alla Corte d’Assise e lei è imputato di sedici omicidi. Allora vorrei ricordarle che lei di questo si deve occupare.
– No, se c’è qualcosa che non devo dire…
– No! Lei non è che non deve dire. Lei può dire quello che vuole, ma ora lei mi sta parlando. Mi sente ora?
– Sì.
– Ecco. Mi sta parlando di Cristo, della Madonna, dei defunti e del Vangelo, tutte cose bellissime per l’amor di Dio…
– Carmina scrīpsī: «Sī mundō bonitās inesset ūlla, / et frātrem sibi quisque dēputāret, / cūrae dēficerent, abesset angor, / multō pulchrior esset omnis orbis».
– Euge, optimē! Adsentimur, sed nunc coram jūdicibus sumus et reus es sēdecim homicīdiōrum. Dē hōc, quod tibi cūrandum est, velim tē admonēre.
– Nōn, sī aliquid est, quod dīcere mihi non licet…
– Minimē gentium! Nōn sunt rēs quās dīcere tibi nōn licet. Quaevīs dīcere potes, sed nunc mēcum loqueris… Potesne mē nunc audīre?
– Ita.
– Ecce. Mēcum loqueris dē Christō, dē Dominā Nostrā, dē dēfunctīs, dē Ēvangeliō… quae omnia prō Deī amōre pulcherrima…
Grātiās tibi agō! Subscrībe grātiīs ut novās epistulās accipiās et opus meum sustineās.
Lēander: Centuriō Tite, iterum, tertium jam, tē dīligentem in serviendō Imperātōrī praebuistī. Urbe obscūrā Commorraghā1 ā tē ipsō dēlētā, incursiōne Necrōnum2 in Terram Sānctam inhibitā, omnibus Tyranidibus3 in galaxiā exstirpātīs, et Erebō nūdīs manibus interfectō, tibi peperistī existimātiōnem tuōrum commīlitōnum, magistrī capitulī tuī, prīmarchae tuī, Custōdum4, Sacerdōtum Mechanicōrum5, Terrae Summōrum Dominōrum, atque ipsīus Imperātōris, quī post ūndecim mīlia annōrum prīmum locūtus est ut tibi grātulārētur. Attamen macula suspiciōnis numquam vērē ēvānēscit. Contāgiō nōn-māteriae6 et ignōrātiō tua Cōdicis est diūtina macula nigra in tuīs monumentīs, quae numquam dēlēbitur. Tē observābō, Tite.
Grātiās tibi agō! Subscrībe grātiīs ut novās epistulās accipiās et opus meum sustineās.
– Is that ham processed? If it’s processed I don’t want it.
– Ma'am, that is an eleven pound whole slab of deli ham. It has no bones, fat, or connective tissue. It is an amalgamation of the meat of several pigs, emulsified, liquefied, strained, and ultimately inexorably joined in an unholy meat obelisk. God had no hand in the creation of this abhorrence. The fact that this ham monolith exists proves that God is either impotent to alter His universe or ignorant to the horrors taking place in his kingdom. This prism of pork is more than deli meat. It is a physical declaration of mankind’s contempt for the natural order. It is hubris manifest. We also have a lower sodium variety if you would prefer that.
– Estne illa perna condītānea? Sī condītānea est, eam emere nōlo.
– Domina, ista integra est massa ūndecim pondō pernae ex tabernā cuppēdināriā, cui neque ossa, neque adeps, neque tēla cōnexīva sunt. Amalgama est carnis plūrium suum ēmulsiōnātae, liquefactae, cōlātae, ac ad postrēmum pertināciter conjūnctae impium in obeliscum carnis; cujus flāgitiī creātiōnis Deus expers fuit. Cum haec perna monolitha exsistat, vidētur Deum aut mūtāre ūniversum suum nequīre, aut quae horrenda in regnō suō fīant ignōrare. Hoc prisma suillum plūs est quam carō ex tabernā cuppēdināriā: generis hūmānī contemptūs ergā ōrdinem nātūrae professiō corporālis est, ὕβρις manifesta. Nōbīs etiam est speciēs cum minōre natriō, si māluerīs.
Grātiās tibi agō! Subscrībe grātiīs ut novās epistulās accipiās et opus meum sustineās.
11 Jul 2026, 13h09 Fābula ex Congressibus ad Fīnem Orbis Terrārum
Congressūs ad Fīnem Orbis Terrārum pellicula est documentāria, annō 2007 edita, quam Varnerius1 Herzogus scrīpsit, ubi inter alia narrātur historia pinguīnī cujusdam quī tam īnsolitō mōre sē gerit ut nihilista appellārī possit.
These penguins are all heading to the open water to the right. But one of them caught our eye, the one in the center. He would neither go towards the feeding grounds at the edge of the ice, nor return to the colony. Shortly afterwards, we saw him heading straight towards the mountains, some seventy kilometres away. Dr. Ainley explained that even if he caught him and brought him back to the colony, he would immediately head right back for the mountains. But why? One of these disoriented, or deranged, penguins showed up at the New Harbor diving camp, already some eighty kilometres away from where he should be. The rules for the humans are: do not disturb or hold up the penguin, stand still and let him go on his way. And here, he’s heading off into the interior of the vast continent. With five thousand kilometers ahead of him, he is heading towards certain death.
Hī omnēs pinguīnī ad mare patēns dextrorsum pergunt. Ūnus tamen eōrum, quī in mediō aderat, oculōs nostrōs ad sē convertit. Neque pascua in extrēmā glaciē sita petēbat, neque ad colōniam revertēbātur. Brevī posteā eum vīdimus rectā ad montēs, quī abhinc ferē septuāgintā chiliometra aberant, contendentem. Doctor Ainley explicāvit, etiamsī eum comprehendisset et ad colōniam retulisset, illum statim rursus ad montēs itūrum fuisse. Sed cūr? Ūnus ex hīs pinguīnīs aberrantibus aut mente captīs ad castra ūrīnātōrum Novī Portūs advēnit, jam octōgintā ferē chiliometra ab eō locō ubi esse dēbēbat prōgressus. Haec hominibus praescrībuntur: nē pinguīnum sollicitent nēve morentur, sed cōnsistant atque eum suō itinere pergere sinant. Atque nunc in interiōra immēnsī continentis proficiscitur. Cum quinque mīlia chiliometrōrum ante sē habeat, ad mortem sibi certam contendit.
Grātiās tibi agō! Subscrībe grātiīs ut novās epistulās accipiās et opus meum sustineās.
Alexius Cosānus brevem carmen elegiacum dē Θείᾳ Μανίᾳ Pinguīnicā scrīpsit, quod vōbīs nōn possum nōn commendāre.
