COLUMNA MARCI FLAVII ASIATICI

Cogitationes Orientales et cetera...

DE SCHISMATIBUS ALPINO ET TRANSALPINO TRES POST MENSES

Recentia facta in terris longinquis quoque resonare non desinunt

Esquinii, in viculo inter Alpes Helveticas sito vulgoque Écône nuncupato, qui iam pro incolarum numero nimis notus factus erat, his Kalendis Iuliis quattuor Fraternitatis Sacerdotalis Sancti Pii X presbyteri sine Romani pontificis mandato ab antistite Alfonso de Galarreta et conconsecrante eius Bernardo Fellay ad episcopatum ordinati sunt. Nam tale aliquid anno millesimo nongentesimo duodenonagesimo, tempore item aestivo, eodem loco factum erat. Tum Alfonsus de Galarreta et Bernardus Fellay, una cum duobus aliis presbyteris, a conditore Marcello Lefebvre episcopi Ioanne Paulo secundo papa contradicente consecrati erant. Hac vice Leo papa duobus ante diebus moderatorem generalem Fraternitatis, presbyterum Davidem Pagliarani, instanter rogaverat ne consecrationes fierent allegans extremae gravitatis peccatum esse tunicam inconsutilem Christi scindere; quam se suosque sarcire potius inoboediendo is velle respondit. Quibus super actibus iam plus tres menses creber est sermo, nam excommunicationem res ‘latā sententiā’ affert cum consectariis ad validitatem sacramentorum collatorum pertinentibus. Eodem autem mense ad finem vergente alii quoque clerici, qui a Redemptoristarum congregatione originem trahunt (quam ob rem Redemptoristae Transalpini saepe appellantur, etsi Filios Sanctissimi Redemptoris sese vocant), sedevacantistae recens facti novum sibi episcopum absque sane summi pontificis mandato in una ex insulis Scotiae Orcadibus creaverunt; consecrator hac occasione principalis fuit episcopus quidam qui Fraternitatis Sacerdotalis Sancti Pii X membrum olim fuerat. Nonnullas nunc mihi cogitationes magis minusve ecclesiasticas (sive ecclesiales, ut plerumque dicitur) aliqua temporis distantia a rebus gestis facta, dum tamen discrimen ecclesiale manet, liceat aperire.

Nihil mirum si ii qui putant sedem Romanam –id est, papalem– vacare, cum nullum verum papam censeant nunc esse, sine papae mandato praelatos ordinent; magis est mirandum si quis episcopum Romanum quodammodo agnoscens absque permissu eius, immo contra ipsius monitus et preces, antistites sibi comparet. Invocant tamen societatis e Pio decimo papa nominatae sodales necessitatis cuiusdam statum. Inepte, ut opinor. Ea autem quae in circulis Lefebvrianis tantum et in angulis atriorum, seu potius sacellorum, susurrabantur, palam dici coepta sunt: Ecclesiam Romanam dialogo et universali apertioni devotam –quam pro deserta, quoad res supernaturales, solitudine habent– omnino a traditione (apostolica?) post alterum Vaticanum Concilium aberrare, cunctis salutis instrumentis carere, in periculum animas adducere... nec posse Christifideles praeceptis Ecclesiae satisfacere ‘modernisticas’ liturgias ‘novi ordinis’, quas appellant, participando. Quae fere, quasi Ecclesiam hodiernam talia asserentes excommunicarent, ad ritualem caerimoniae consecratoriae interrogationem “Habetis mandatum apostolicum?” prolata sunt, cum, pro responsione negativa (qualis esse debuit), id in Esquiniensi campo responsum est, nequire rectae praedicationis ac sacramentorum fontem ‘postconciliarem’ Ecclesiam reputari –qua de causa episcopos magisterio Ecclesiae perenni traditionique fideles creari oportere qui haud absimiles presbyteros ordinare possint– et invalidam omnem poenam censuramque fore quae Fraternitati ab ea irrogetur. Quomodo tamen haec fieri possint nescitur, si, ut doctrina fert Catholica, Christus Ecclesiam suam, ne errore obruatur, perpetuo servat necnon Spiritus Sanctus semper ducit. At arbitrabatur Lefebvrius fore ut, post nesciebat quot annos, grates sibi vel suis potius agerentur ob fidei conservationem et traditionis locum in Romanis collibus et orbe toto restitutum.

Etiam longe ab Europa fervent nunc disputationes atque anguntur non pauci clerici et laici hac de re deliberantes, utrum sit a se Sanctae Sedi parendum an se excommunicatos esse fatendum. Nam laici quoque inter huiusmodi numerari possunt, ut plane decretum est, si Fraternitati formaliter adhaereant, nec certe pro sectatoribus passivis sunt habendi. In Philippinis vero Insulis (ex quibus unis hoc trimestri spatio res potui observare) aliquot sunt Fraternitatis Sacerdotalis Sancti Pii X sedes, sed Redemptoristarum Transalpinorum semen non bene sub caelo tropicali radicat. Quod autem ad Hemisphaerium Orientale universum attinet, erant olim Christopoli, in Novae Zelandiae urbe, Transalpini Redemptoristae, sed abhinc biennium ab antistite Catholico inde expulsi sunt. Exstant quidem in plagis orientalibus Asiaticis, Philippinensibus potissime, sat multi qui sacris (solummodo?) interesse cupiant Latine ‘more antiquitus tradito’ celebratis, uti aiunt (etsi Christus, inter postremam cenam suam, Missale Romanum coram apostolis non adhibuit), Concilii Oecumenici Vaticani Secundi haud raro, de quo iudicium totius quaestionis est caput, contemptu moti. Quae res non esse igitur videtur optio mere liturgica sed potius doctrinalis; quae, si talis, ad spiritus schismaticos sibi sumendos facile ducit, unde actus schismatici eduntur. Quamquam indolem vero magis pragmaticam quam ideologicam Philippini prae se ferant, fieri apud eos quoque potest ut a paparum recentiorum contemptione ad eorundem omnimodam reiectionem temporis iam diu acti laudatores delabantur, sicut quibusdam accidit, ut supra est ostensum, dictae Fraternitatis Sacerdotalis sodalibus, qui Redemptoristae Transalpini facti sunt aut alīus cuiuslibet notae sedevacantistae. Nam fieri non potest quin ex eiusmodi schismatibus plura schismata appareant atque scissionum fragmina multiplicentur, necnon, frustrata forte restaurationis ac victoriae mundana spe, coloribus apocalypticis se res induat (velut, si futurum non est ut Roma ad schismaticorum hodiernorum pedes sese prosternat iisdem gratias pro fidei servatione agens veniamque petens, in ultima saltem finalique pugna victores aliquo modo ii sint evasuri) et necessitatis praetextum ad exceptiones morales fingendas magis atque magis abusive usurpetur ab iis qui ad extrema tendunt.

Responsiones ad iustas rogationes eorum “qui se sentiunt traditioni latinae liturgicae devinctos” (Ioannes Paulus II) e singulis episcopis dioecesanis maxime pendent, quod apud Philippinos clare patet. Nunc, ut Leo papa hac aestate dixit, etiamsi antistites illegitime consecrandi consilium lamentabile est, “nobis est progrediendum”.

Scripsit Marcus Flavius Asiaticus

---