COLUMNA MARCI FLAVII ASIATICI

Cogitationes Orientales et cetera...

DE IUBILAEARI QUADAM PEREGRINATIONE PHILIPPINENSI

Solent iamdudum anni iubilaei, sive sancti, non solum in Urbe sed etiam in Orbe (scilicet extra Romam) locis opportunis peragi in extremis fere quoque terris; ita ut ii qui longe gentium (a Roma, dico, longe) absint non magis incommodum sibi esse sentiant iubilaearia exercitia obire quam qui in Italia versentur. Immo in praesenti iubilaeo, cum extra Romam nullae sint in Italia “portae” ecclesiarum “sanctae” –uti appellantur– et in Archidioecesi Philippinorum Caebuana sola tredecim sint, commodius est apud Caebuanos versantibus, homines Asiaticos orientales, quamlibet portam sanctam transire quam, ut exemplum afferam, Reate, in Sabinis. Tanta igitur praebita copia est ecclesiarum in insula Caebua et in insulis minoribus huic proximis iubilaei gratia visitandarum ut nihil omnino ad annum iubilaeum agendum ibi desit, quod tempus Catholicis idoneum est ad fidem suam confortandam atque fulciendam.

Mihi quoque in urbe Caebua et insulae Caebuae media parte habitanti nuper factum est ut cum grege concinentium Philippinorum, qui persaepe cantica Latina canunt, semicircuitum eiusdem insulae facerem ad singulas ecclesias breviter visendas quae ab archidioecesi Caebuana circuitioni iubilaeari assignatae essent. Numquam diu in eodem vestigio mansimus, nullis tamen photographematibus omissis quae essent facienda; sicut fieri solet cum homines animi causa ex insula in insulam per mare scaphis vecti transeant, vel puta viis urbanis e pantopolio in pantopolium. Hoc est presse addendum, in Philippinis Insulis iam diu consuetudinem vigere multas ecclesias sive templa Christiana eodem die occasione sacra data oranter visitandi. Atqui nihil est illis templis iubilaearibus detrahendum: eorum nonnulla saeculo octavo decimo erecta sunt paulove post, generis architectonici Hispanico-Philippinensis mirifica exemplaria. Compostellam invenimus cum Sancto Iacobo eius, Metellinum, Toletum; quae nomina Hispaniensia oppidis urbibusque et Novi et Orientalis Mundi solebant imponi. “Semi” autem “circuitum” dixi quia partem tantum borealem Caebuae insulae eo die circuivimus, cum australem vero sodales mei mense antea me absente peregreque feriante, sed non insciente, circuivissent. In insula paulo magis quam sexta Siciliae pars ampla septem et viginti fana designata sunt ut devotorum viatorum morae loci essent, precationis magis quam laxamenti stationes; quorum tamen meridianam portionem, ut ex hic dictis apparet, cum sociis visere nequieram. Mecum nunc quaero cur tam multa delubra ac sanctuaria a clericis Caebuanis sint delecta peregrinatoribus adeunda qui placitis iubilaearibus satisfacere velint. Eodem autem die mane quo talem circuitum feci mentio mihi “syngraphi” cuiusdam allata est –quem ilico verum syngraphum ad itinerandum inter gentes utilem esse putavi– ecclesiastici potius quam civilis, in quo singulae notae apud singulas aedes iubilaeares ab administris imprimerentur ad demonstrandum aedem sacram a viatore syngraphum possidente visam esse.

Etenim gaudent Philippini rerum religiosarum expletione, seu de serie sanctarum missarum per novem dies continuatos celebratarum agatur (cui inde nomen novena inditum est) seu de eiusmodi stationibus iubilaearibus quas narro, quarum omnimodis completa visitatione gloriari solent; sicut ipse omnes debitas imagunculas agglutinabiles, quas emeram et a condiscipulis commutatione forte facta acceperam, suo unamquamque loco puer in apto libello spectare cupiebam. Hanc omnem de syngrapho illo iubilaeari technam ad id utique tendere arbitror, ut expetibiliores piae exercitationes fiant, ad lusus fere similitudinem; quod attrahere ad religionem iuniores certe potest, aliquatenus et seniores. Pulchrum enim est et parvulis et grandioribus libellum suum punctis completum habere atque exhibere.

Simili more inter huius anni iubilaei praeparationes, non apud Caebuae aut Manilae praepositos sed Romae equidem et in generali rerum iubilaearium dispositione, effigies quaedam pupae potius quam indulgentiarum index populo ostenta est ut, nomine adhibito Luce, insigne amoenum quodammodo fieret hodierni iubilaei. Imago ea est feminae, puellulae an adulescentis nescio, caeruleo capillo at flavo vestimento pluviali indutae necnon magnis calceaminibus lutulentis; quae signis Christianis sane praedita (cruce, rosario multicolori, conchis, baculo) ambulare videtur, ad instar ficta imaginum animatarum Iaponicarum recentissimi cultus iuvenilis sed antiquum peregrinationis religiosae ritum repraesentans, qui ad medullam pertinet annorum sanctorum.

Ceterum unam saltem portam sanctam inter iter gregis canori nostri boreale ego transii, satis pie –ut spero– ac devote; duas, si aedituo templi cuiusdam ad apicem septentrionalem insulae Caebuae siti est credendum. Nam non paucas clausas offendimus. Sat iucunde cum sodalibus, cena subdivali ad areas portuales Toletanas interposita, usque in mediam paene noctem tempus degi propter aliquot impedimenta et morationes quas obiimus; quale fuit arboris casus ante autoraedam nostram ad aliquam sane distantiam in via litorea factus. Ad duodecim omnino templa uno die constitimus, in quibus aut iuxta quae (id est in oratoriis et sacellis adiacentibus) fugaces preces susurravimus.

Magis et magis autem, quod reliquum est, Asiae pondus in Ecclesia Catholica augetur. Abhinc paucas vero septimanas, die Dominico primo mensis Sextilis, tertio videlicet die mensis, Leo papa apud Turrim Virgatam coram ingentissima adulescentium turba confirmavit Mundialem Iuventutis Diem in Corea anno bismillesimo vicesimo septimo habitum iri, sicut Franciscus praenuntiaverat. Videbimus quales formae et simulacra, quales lusus et venustates futurum sit ut praebeantur ad religionem perantiquam modernitati orientali in evangelizando aptandam adque morem iuvenculis gerendum.

P.S. Templum de cuius aedituo (qualis saltem mihi visus est) mentionem supra feci vehementi terraemotu pridie Kalendas Octobres concubia nocte in parte dirutum est.

Scripsit Marcus Flavius Asiaticus

---