POESIS

CARMINA LYDIAE ARIMINENSIS

DIES AUTUMNALIS

Descendit sol inferius currens suo in orbe
extremam ad terrae regionem ubi litora cedunt
Oceano horrendo deserto squalido et atro
velox adventat nox aegris fert requietem
frigido in aere tum tenebrae subito omnia celant.
Alba subit caligo animis, versatur amara
taedet mane exire domo, nihilominus illic
esse etiam magis in turbam se immittere crebram
in fluxum currentem hominum celeri pede inire
officiis servandis quo tendit properantem
dum lux pallida tunc extemplo nubila rumpit;
inter tecta patent interdum caerula caeli
congeries et flammea humi strata est foliorum.
Tandem amissa dies ac vexat inertia vana.
Vesper rursus adest exstincto lumine parvo.

---

NATURA,PAX ET IUS
PREX
GAVIAE
(cum versione Italica)
Hora matutina
De virocoronario
NATALIS
FINIS AESTATIS
SUBVERTITUR TELLUS

AURORA
INFINITUM
AESTUS
TEMPUS AUTUMNI
A clivis non longe a mari Hadriatico
FLUXA DIES

HERIMANNUM NOS RELIQUISSE

DE MISERA UXORE
ITALIA
DE INSTANTIBUS HOMINIBUS CURIS
SURREXIT
Tria cantica Natalicia
De discipulorum reditu ab otio aestivo
AURA VESPERALIS

DE INSECTIS AESTIVIS
De die Pentecostali
Boves (Bu)
Johannes Pascoli
De mense Maio
DE ANIMI TEMPORIBUS
... ut per vastum fulmina ...
ARIMINUM