POESIS

CARMINA GUSTAVI TAVARES

SOMNO SOLVTVS

DISTICHON ALCMANIVM – INTERPRETATIO LATINA –
DISTICHON ALCMANIVM
—◡◡ˌ—◡◡ˌ—◡◡ˌ—◡◡ˌ—◡◡ˌ—◠
—◡◡ˌ—◡◡ˌ—◡◡ˌ—◠
O mihi dum molles ducenti pectore somnos
blanda tui ridebat imago,
optatum vitae speculum, vaga signa, videbar
respexisse, atque ore benigna
lumina mulcebant tua me, tua consona vocis
et modulamina dulce liquebant.
Tunc, invecta polo veluti cum Aurora rubescit,
tu iubare aequali radiabas;
ut compellabas: terra (mora nulla) ferebar
sublime atque comes simul ibam
luciferas tecum quaesitum forte latebras.
Vasta poli findentibus aer
nobis aetherius caecas per nubila rimas
tum dabat ignotumque nitorem
candidioris Olympi. Ast heu dolor! – evigilavi
o ego – nunc aurata redi Nox
mentitas et redde precor tua numina formas,
atque redi, Nox, mystica sacra!

— Gustavus Chaves Tavares

APRÈS UN RÊVE
Dans un sommeil que charmait ton image
Je rêvais le bonheur, ardent mirage,
Tes yeux étaient plus doux, ta voix pure et sonore,
Tu rayonnais comme un ciel éclairé par l’aurore;
Tu m’appelais et je quittais la terre
Pour m’enfuir avec toi vers la lumière,
Les cieux pour nous entr’ouvraient leurs nues,
Splendeurs inconnues, lueurs divines entrevues.
Hélas! hélas, triste réveil des songes,
Je t’appelle, ô nuit, rends-moi tes mensonges;
Reviens, reviens, radieuse,
Reviens, ô nuit mystérieuse!
— Romain Bussine

PASTOR INCONSOLABILIS
Compta retendebat posito velamine crines
auri consimiles rubicundaque lampade prima
campos, qui nebula canent, Aurora fovebat.
Hac specie flores viridant, hac prata virescunt.
Hac laeta a stabulis, libent quae dentibus herbas,
Silvius et Laurens arcent pecora ac vaga cernunt.
Pastor uterque et uterque absens sua corde ferebat
pignora, quae sibi non patitur procul esse Cupido.
Laurens interea lacrimis sincerus obortis:
‘Cur misero, cur non – ait – o formosa puella,
contingit vita discedere qui procul a te
vitam frustra agitat?! Sine te quantum potior mors!’
Silvius haec: ‘sed Amor quemquam negat improba ferre
vota: iubet nam quemque revisere limina cara
inque sinu, quam quisque ardet, tardare puellae’.
Surdas ille tamen dabat illaetabilis aures,
aures quas totus caeco illudebat amore,
atque animum totus querulo incumbebat amori.

VAGVS SVSVRRVS
glyconeus (bis) + pherecrateus
Ventis credita vox vagis:
respondent mihi murmura –
Vocis ipsa erat echo.

AD PVERVM FASTIDIENTEM
— Ex archetypo anacreonteo libera interpretatio —
Dulce tuens, formose puer, mea quid moderari
frena negas? Solus corde potire meo.
Lentos pone, precor, fastus. Ego vivere natus
te propter! sine te vivere vix patiar.
ὦ παῖ παρθένιον βλέπων
δίζημαί σε, σὺ δ' οὐ κλύεις,
οὐκ εἰδὼς ὅτι τῆς ἐμῆς
ψυχῆς ἡνιοχεύεις.
(Anacreon)

---

In Vergilium Bucolicum
Epigramma
Inter sacrum et saxum - Epyllion: Prooemium et Invocatio ad Musam
DE NAVANDIS STVDIIS ELEGIA
Marmora Maeonii uincent monumenta libelli:
uiuitur ingenio, cetera mortis erunt.
[Append. Verg. Maecenas vv. 37-38, ed. Ellis]
VRBANA INDOLES
(carmen metro sapphico scriptum)