DE SCRIBA ROMANO FICTA FABULA - pars VIII-

Periculum et dolus

Cum vitam ignominiosam prioris dominae Domitillae cognovissem, tempus intercessit quo in magno timore essem. Nonnunquam evenit ut longe conspicerem amplum hominem qui eam custodiebat: videbatur mea facta speculari. Qua re ex illo tempore cum a praedio exeo, duo servi sica armati me comitantur. “Nisi vir ignorat inhonestum uxoris morem – cogitabam- cur istam adhuc domi habet?” “An simulat se nihil scire?” “Nonne timet ne viris hominibusque contemptui sit?”

Res graves fiebant quae occursum feminae revocabant. Olim unus servorum sub vespere, rediens a foro olitorio, pugnis magna vi verberatus est: in casulam vix redierat cruore respersus et dolore tortus. Ille negavit se latronem agnovisse, cum inspicere os non potuisset ob crebra verbera alia post alia accepta. At opinor eum ultionem timere. Denuo postellum onustum olere et fructibus a quodam colono obductum qui ad forum se conferebat, subversum est a duobus mala facie, qui postea velociter effugerunt.

Iam peiora providebam. Quid facerem, ne in discrimen venirem? Nesciebam qui essent, sed profecto servi, neque potueram eos accusare nisi perplexe, per eorum dominum, Romulium Albanum, ut opinabar, meum patronum.

Auxit metus post novum facinus. Sub vespere rursus ego et duo servi vulnera passi sumus ad villam redeuntes. A tergo scelesti pervenerunt : prope incolumis evasi, quia comites, statim conversi, audito graduum strepitu, me audacter defenderunt, iique non tam graviter sauciati sunt. Inter nefarios effugientes magnum hominem mihi notum conspexi. Servi ei vulnus inflixerunt in inferiore corporis parte, cum altitudo hominis incussui infra faveret adiitque cruentus: nescio perierit omni sanguine emisso an evaserit.

Tunc putavi callida arte mihi utendum esse ut palam virum certiorem facerem de mulieris more et eum cogerem ad consulendum dignitati et famae.

Domi mane manet domi non: intempesta nocte hanc sententiam ambiguam scripsi carbone, velut nova Sybilla, in muro Romulii villae: grylli tantum perpetuo cantu audiebantur, obscurus metus tamen me torquebat, quamvis satellites mecum essent. “Domi” brevians Domitillam aperiebat omnino sententiae significationem, iis saltem qui litteras intelligere poterant.

Nihil accidit per aliquot dies, postea litterae deletae sunt. Iam putabam scriptum nullum exitum habuisse, sed post aliquantum temporis infaustum nuntium accepi de mulieris obitu: Domitillam sese conscivisse pectore pugione transficto. Res mihi magnam maestitiam attulit: nolui eius necem, solum iterum eam ad parentes remitti, ut prius acciderat. Infelix sors meam miserationem movit, cui particeps fuit Syra, qui Deum oravit pro anima improbae nec Christianae feminae. Cogitans diu de miserae interitu magis magisque mihi persuasum est ipsum virum eam occidisse, ut decus servaret et quodam modo uxoris famam redimeret. Aliquid autem molestius me excruciabat: nam suspicabar insidias a Romulio paratas esse ut me inscium cogeret contra mulierem ad agendum. Sic causam nactus est ut feminam sine lite exstingueret et dotem teneret simulans se ignoravisse domesticam ignominiam. Instrumentum fui eius ultionis; hoc probavit Romulium casus meae vitae cognovisse, quod mihi graviorem curam iniceret.

 

Scripsit Lydia Brighi

---